Tuesday, May 23, 2006

Η χαμένη πόρωση.

Θυμάμαι εκείνες τις παλιές εποχές που ανακάλυπτα για πρώτη φορά αυτά για τα οποία έχω χάσει πια το κίνητρο. Αλλιώς είναι όταν ασχολείσαι με ένα καινούριο, μοναδικό και πρωτόγνωρο για σένα hobby για πρώτη φορά, όταν γνωρίζεις καινούρια άτομα στην κοινότητα που έχει μόλις ανασυγκροτηθεί γύρω από αυτό, όταν συναντιέστε και συζητάτε για πρώτη φορά σχετικά με όλα αυτά και κάνετε σχέδια από κοινού για την επόμενη δημιουργία σας. Αλλιώς είναι ο ενθουσιασμός του πρωτάρη και διαφορετικά νοιώθει αυτός που τα 'χει φάει τα ψωμιά του.

Όπως ίσως γνωρίζετε, στην προσωπική μου περίπτωση, η μισή μου ζωή αιωρείται γύρω από αυτό για το οποίο αναφέρομαι συνέχεια σε κάθε ευκαιρία που βρίσκω. Την demoscene.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μια πολύ καλή συνέντευξη του mot από τον amigo (και οι δύο καλοί μου φίλοι που γνωρίζω από την ελληνική ντεμοσκηνή), την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Πραγματικά με γύρισε πίσω και προσπάθησε ταυτόχρονα να μου περάσει τη άγνωστη ατμόσφαιρα από την πρώτη ελληνική σκηνή που εγώ δεν έζησα ποτέ (93-97). Έπειτα μου θύμισε το δικό μου παρελθόν, την εποχή (98) που ανακάλυψα από το τίποτε αυτήν την σχετικά άγνωστη κοινότητα και αναρωτιόμουν αν υπήρχε κόσμος στην Ελλάδα που ασχολείται με κάτι αντίστοιχο (γιατί τα demos που κατέβαζα ερχόντουσαν κυρίως από την βορειοδυτική ή κεντρική Ευρώπη). Και θυμήθηκα τις εποχές που άνοιγα τόσες σελίδες για την demoscene προσπαθώντας να την κάνω πιο γνωστή στο ελληνικό κοινό που ασχολούταν με υπολογιστές..

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις μέρες που ξημεροβράδιαζα για να τελειώσω μια τεράστια σελίδα με υπερβολικά μεγάλο κείμενο και λίστες, εκατοντάδες screenshots από demos και links, και τα ετοίμαζα όλα αυτά σε 2 μέρες nonstop με σκοπό να επικοινωνήσω με τη στήλη του Νίκου Δήμου στο RAM για ενημέρωση περί demoscene με ένα καλογραμμένο email (παραδόξως) που έγραψα και έστειλα σε κατάσταση λιοσήματος πριν πέσω ξερός για ύπνο στις 5 το πρωί. Ήθελα τότε βλέπετε να σπάσω το ρεκόρ των 32 ωρών συνεχόμενα για να κερδίσω έναν ακόμα πόντο σε ένα συμπαθητικό hacker test με 500 ερωτήσεις που είχα ανακαλύψει εκείνη την περίοδο. Το έκανα τότε για το γαμώτο του geek, ή του freak θα έλεγεα, χρησιμοποιούσα αυτό για μένα τότε και την έβρισκα με αυτό παραδόξως. Ήταν ή προσωπικότητα μου, το να ακολουθώ αυτό με το οποία λαχταρούσα να ασχοληθώ και να αντιδρώ σε όσους αναφωνούσαν "Get a life!". Τέτοιο λιώσιμο (Να βλέπεις πραγματικά να ξημερώνει και έτσι, άλλος ένας πόντος για το hacker test ;) ξαναέκανα μόνο την περίοδο που ανυπομονούσα να τελιώσω τον κώδικα του παρθενικού μου demo. The Poor freak. Ένα demo που πραγματικά διακατέχεται από το state of mind που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή μέσα μου.

Ποτέ πια δεν βρήκα το κουράγιο να ξημεροβραδιάσω για να τελιώσω ένα demo. Όχι ότι ήταν και απαραίτητα αναγκαίο (Σπάνιες φορές το παράκανα άλλωστε) απλώς αυτή η διαφορά είναι ενδεικτική της χαμένης μου πόρωσης. Τώρα πια ξενυχτώ μερικές φορές στον υπολογιστή μέχρι τις τέσσερις και μετά κοιμάμαι. Και ακόμα, αυτό δεν γίνεται πια γιατί αγωνιώ να τελιώσω ένα demo ή να κάνω upload τις σελίδες μου, αλλά απλώς χαραμίζομαι παίζωντας παιχνίδια, ακούγοντας μουσική, σερφάρωντας στο internet ή γράφοντας τις σκέψεις μου σε blogs.

Διαβάζω στο interview τα σχόλεια του mot για τον Optimus.

Πώρωση. Στον Optimus θα πρέπει όλοι να βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας που ενδεχομένως έχουμε αφήσει πίσω πριν από πολύ καιρό αλλά το ζήσαμε.

Και αναρωτιέμαι που χάθηκε αυτή η πόρωση..

Το απόγευμα, μπυρίτσες με φίλους εορταζόμενους και εγώ υπό την επήρεια του αλκοόλ να σκέφτομαι. Μήπως μπορώ να επανακτήσω αυτήν την χαμένη πόρωση; Μήπως μπορώ να επαναπροσδιορίσω το χόμπυ μου, να ξαναφουγκραστώ τα κίνητρα τα οποία με οδηγούσαν κάποτε, να ξανασκεφτώ τις αιτίες που με κάναν να απογοητευτώ και να κουραστώ, να ακολουθήσω έναν καινούριο δρόμο ο οποίος περνάει και απο αυτά που αγάπησα, χωρίς να χρειαστεί να αφήσω πίσω τα καλά πράγματα ή να τα ξεχάσω όλα εντελώς.

Μπορώ να συνεχίσω την ενασχόληση μου στην demoscene με το δικό μου τρόπο; Γιατί εντάξει, κάποιοι θα πουν ότι αυτή η μιζέρια δείχνει πως κάποτε θα πρέπει να κάνω ένα βήμα μπροστά, να ξεχάσω αυτό το χόμπυ που με "σκοτώνει" και να μεγαλώσω (πτυχίο, δουλεία, γυναίκες, παιδιά, γατιά, σκυλία και τοιαύτα ;P). Άλλωστε μετά από χρόνια το βαριέσαι και χάνεις το κέφι, θυμίσου και αυτό που έλεγες στην αρχή για τον ενθουσιώδη νέο και τον παλιό που έχει φάει τα ψωμία του. (Τι έχετε να πείτε όμως για ορισμένους βετεράνους sceners που συνεχίζουν να ασχολούνται γερά ύστερα από 10-20 χρόνια;)

Και σκέφτομαι το πολύ καλό post του Αντώνη περί απραξίας και δημιουργικότητας. Μήπως αυτή η περίοδος, κατά την οποία είχα τη χειρότερη απογοήτευση σχετικά με την ενασχόληση μου, είναι πρόφαση για μια καινούρια αρχή σε όχι πολύ μακρινό διάστημα από τώρα. Μερικοί με συμβουλεύουν να ξεχάσω την σκηνή για 2-3 βδομάδες και θα δω ότι θα ξαναγυρίσω πίσω με μπόλικο ενθουσιασμό και (ελπίζω) υγιή παραγωγικότητα. Έχω πάνω από ένα μήνα να αγγίξω κώδικα (Παρόλο που βλέπω το υλικό που έχω μαζέψει για το GP32 demo μου και λέω στον εαυτό μου ότι θα είναι μαλάκας αν δεν το ολοκληρώσει). Δεν είναι μόνο η έλλειψη ισχυρού κινήτρου αλλά και τα αντικίνητρα όσο και ο σκεπτικισμός μου σχετικά με το αν θα αξίζει. Μακάρι να χαιρόμουνα εκατό τις εκατό τη δημιουργία χωρίς να νοιάζομαι αν θα λάβω κάτι προς όφελος μου ή αν θα στραβώσει κάτι στη ζωή μου εξαιτίας της υπερβολικής μου μανίας με το χόμπυ.

Κάτι άλλο που με ξαναέβαλε σε σκέψεις ήτανε η εξής απάντηση στην ερώτηση:

- Στην αναδρομή που κάναμε μαζί σήμερα, υπάρχει κάτι που σου ήρθε στο μυαλό από τα 10 τελευταία χρόνια που ασχολείσαι με την demoscene, κάποια ευχάριστη, κάποια δυσάρεστη ανάμνηση;
- Αυτό είναι το καλό με την demoscene, ότι δεν θυμάμαι να είχα ποτέ κάποια δυσάρεστη στιγμή, είναι κάτι που ήταν πάντα ευχάριστο, πάντα κάτι με το οποίο περνούσα καλά, με το οποίο περνούσαμε όλοι καλά.

Και θυμάμαι τον φίλο μου τον Antitec να με ρωτάει: "Μπορείς να φανταστείς κάποια στιγμή στη ζωή σου που να έζησες πραγματικά καλά; Τόσο καλά που να ήθελες να ήσουνα αυτή τη στιγμή εκεί..". Ο Πέτρος ώρες ώρες με προτρέπει να διακόψω την επαφή μου εντελώς από την demoscene, 'η οποία όλο και περισσότερο κακό μου κάνει' όπως αναφέρει συχνά ο ίδιος. Βέβαια, ένα κοινό που πιστεύω ότι έχουμε εγώ και ο Πέτρος είναι ο πεσιμισμός και η μιζέρια μας. Plus μπόλικο αυτοσαρκασμό.

Στα comments του post του Αντώνη, αναφέρεται και η περίπτωση να έχεις χάσει την όρεξη για κάτι λόγω κάποιου συμβάντος που προηγήθηκε της απραξίας. Τα comments αυτά βέβαια το συνδέουν κυρίως με την κατάθλιψη, κάτι το οποίο δεν έχω εντοπίσει στον εαυτό μου, παρά μόνο πολλές στενοχώριες σχετικά με τη ζωή μου και τον ρόλο που έπαιξα στη demoscene. Στην αρχή (και το πιο σημαντικό εμπόδιο) ήταν η διαμάχη που είχα με τους γονείς μου για τη χρήση του υπολογιστή και το καινούριο μου χόμπυ, το οποίο παράλληλα είχα πάρει πολύ στα σοβαρά (Μοιραία κίνηση για μια τόσο τρελή community ;) και επίσης απαιτούσε τρομερή αφοσίωση. Έπειτα ακολουθήσαν και άλλα, η απογοήτευση μου που δεν μπορώ να κάνω ένα demo της προκοπής (Ήθελε εκτός από δουλειά και καλή ψυχολογία, κάτι που δεν διέθετα όταν οι περιστάσεις με πιέζαν εκτός του σκοπού μου), η γελιοποίηση μου από τους απανταχού sceners (τα 'θελα και τα παθα) και στο τέλος κατέληξα αρκετά πικραμένος ενώ τελευταία νοιώθω πως έχω αραιή και αρκετά επιφυλακτική επαφή με την community.

Άρα πέρα από το ξενέρωμα του παλιού, κύριο ρόλο στην απογοήτευση μου έπαιξε όλη η στεναχώρια και τα εμπόδια που συνάντησα (και ακόμα συναντώ σε διαφορετικό βαθμό από το παρελθόν). Και μια ψυχολογία που μου λέει πως τα έχω φάει τα ψωμία μου, περισσότερη θλίψη θα λάβω παρά χαρά, και πως έχω και μια πραγματική ζωή, πτυχίο, στρατό και μετά βλέπουμε. Δεν μου πάει πια να αγωνιστώ με ματαιοδοξία για να τελειώσω ένα ακόμη μέτριο demo κατά τον ίδιο χρόνο που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να περάσω τα δύο μαθήματα που μου απομένουν (Αν και ξέρετε ίσως πόσο μισώ τις σπουδές και κάθε είδους αγγαρία που έχω φορτωθεί και δε μ'ευχαριστεί). Αυτό ακριβώς νοιώθει και ο Πέτρος/Antitec που κάνοντας κάποιες μικροδουλίτσες από εδώ και από εκεί με τσιπάκια, βγάζει με το ζόρι τα απαραίτητα και δεν του πάει να λιώνει στην assembly του CPC για ώρες, τη στιγμή που θα μπορούσε να ψάχνει για καμιά άλλη δουλίτσα ή να κάνει οτιδήποτε άλλο. Το καταλαβαίνω, παρόλο που ο Πέτρος τη στιγμή που δεν ψάχνει για δουλειά, παίζει Carmageddon, Diablo, Unreal Tournament ή μιλάει στο Skype με ξένες, και αυτό με παραξενεύει (Αφού χάνεις το χρόνο σου έτσι κι αλλιώς, γιατί όχι demo;). Είναι αυτή η ψυχολογία, το παιχνίδι το κάνεις για να χαλαρώσεις και δεν σε νοιάζει έτσι κι αλλιώς, το demomaking κάποτε ήταν η μισή μας ζωή και αφωσίοση. Way of life!

Πιστεύω πως έχω προδώσει τον εαυτό μου.

Πίστεψα έμμεσα σε αυτό που κάποτε πολεμούσα. Ενώ ξέρω ότι το λέει η καρδιά μου να ασχολούμαι με demos, και ας μου τρώει τη ζωή και ας με κάνει να χάνω το focus κυριολεκτικά από τα καθημερινά μου ζητήματα, κάποτε (Ίσως και χρόνια πριν την τωρινή μου απογοήτευση) άρχισα να αφουγκράζομαι τους μύθους περί "real life", ότι το χόμπυ μου με απορροφά και αφήνω τα πιο "σημαντικά" πίσω, κλπ. Ίσως και να είναι έτσι! Τι κέρδισα όμως όταν κατά τη διάρκεια της ενασχόλησης μου παρέμενα σκεπτικιστής σχετικά με το αν ξεχνάω την άλλη μου ζωή ή όχι; Όταν άφησα αυτούς του "get a life" σπόρους αμφιβολίας να με βασανίζουν..

Ξέρω πως είμαι πεσιμιστής και ταυτόχρονα αμφιβάλω συχνά για τα πάντα. Δύσκολο μείγμα! Γιατί μόνο να σκέφτομαι αρνητικά και σκεπτικιστικά για ότι αφορά εμένα και να μην πιστέψω σε κάτι; Γιατί στο κάτω κάτω να πάρω τα πράγματα στα σοβαρά; Ακόμα και όσοι επιμένανε να μου λένε "get a life" και προσπαθούσαν να με κάνουν να στεναχωρηθώ για τη ζωή μου, διαπιστώνω σήμερα ότι δεν βλέπανε πολλά πράγματα στη ζωή τους σοβαρά. Έτσι μοιάζει ο περισσότερος κόσμος (μπορεί και να γελιέμαι). Γιατί να την παρώ εγώ στα σοβαρά;

Αντιθέτως, θα μπορούσα να ανακτήσω αυτή την πόρωση όταν τα ξαναβρώ με τον εαυτό μου. Και να μην αποκυρήξω τον κόσμο μου για ηλήθιους λόγους. Λίγο χρόνο θέλω. Demoscene might pwn me again!

Για αυτό λοιπόν ξανάρχισα να ονειροπολώ και γνώρισα την πραγματική αξία της ονειροπόλησης. Όταν δεν έχεις κέφι για δημιουργία τουλάχιστον μπορείς να την φαντάζεσαι. Απραξία, η σκέψη πρόγονος της δημιουργίας. Καλά τα λέει ο Αντώνης..

Ας γίνω και λίγο optim(us)istic. I will be back! Η πόρωση δεν πεθαίνει ποτέ!!!

No comments:

Locations of visitors to this page