Thursday, May 25, 2006

What is depression really?

This is a reply to the comments on my previous post, one that got way too big and still too messy near the end, so I decided to post it as a separate article :P

I have been thinking the posibility of being depressive several times in the past. Though, there was never a strong case inside me, one that would scream to me: "Hey, there is probably something wrong with you Michael!". So, I am preety much sure I don't suffer from the very special case called medical depression.

I had visited a psychologist for a short period few years ago. I decided to go when a friend prompted me to do so, though I've chosen a cheap public one cause I had to pay on my own (For special reasons, I wanted to try this out without my parents knowing). I am not sure if the shrink really helped me, maybe I'll have to try visiting a better one in the future. Anyways,. I think I've talked to her about depression and after she asked me some questions, she told me that I most probably don't have that. Though, you never know, so I am still having in mind to discuss the matter again when I find the chance..

Now, the problem that Thom mentions is important imho and especially interesting to me. Depression is one of those terms/conditions bearing a lot of confusion and myths around itself. I still can't get a proper answer to what really is depression, to which depression people refer and which is the truth behind the fact that depression is a plague in modern societies. I'll get to my point soon..

There are people who really suffer from the very severe kind of depression and some of them blame those who misuse the word "depression" so easilly in every day life. And then there are friends of mine who told me that they were once depressive in their lives, though I can't really sort out which of them are the "real" depressive. It's interesting to say that several of them had a similar family past as me (Parents who made your life too miserable), a sad childhood, weird personalities in general (Who "think too much",. well yes it's a state of mind for me that I (un)fortunatelly can't or don't want to escape from ;P) and most of them also like to listen to really depressive music or express themselves through art, poetry or writting texts even more darker than mine :P

A blend of our miserable past with our personalities, a sorrow expressed through art. A state of mind perhaps? So, if you(Thom) or the medical depressives say that this is not depression, I maybe have to agree in that. Still, the term "depression" got really much into our lives, we use it the way me, Eugenia or my friends use it, to mean maybe a condition of sadness in our lifes. But because of our psychological problems, maybe our struggle inside modern societies and so on. Our "depression" is a state of mind, not the physical condition you(Thom) very well try to differentiate.

As you may not know, I am usually bothered with those myths and misuses behind certain words. What do you have to say about manic depression for example? Nobody has given me an appropriate answer to that. For some, it's the very severe depression (And maybe with this term they diferrentiate the real one from the depression of every day life ;P), for others it's the extreme mood swings (One day preety sad, the other day extremelly happy). What do you know about it?

A long time ago, I tried to learn more about the whole matter by searching on the net (from wikipedia to medical websites), though I am not really sure I got a clue about what really is depression and what people claim as that. The medical site for example tried to diferrentiate a bit the severe depression case from the fake "Oh, my girlfriend dumped me, I am really sad now!" case. Though, if I recall well, it talked about depression being the curse of western world and mentioned that in Germany for example a big part of the population (10 percent? I can't remember. Even 1 would be too much though!) suffers from it. Which one then? Are all of those people clinical depressive?

Do we talk about the special case or the myth of modern societies? Do we talk about that state of mind of being dark and expressing through art? Who is really depressive at the end? Does the term really matter when even the so called "fake" depressive people had a terrible past/childhood and have developed a pesimistic/dark/worried personality ?

At least I can point out few facts:

There is an obvious medical case of depression. People of this kind are pissed off of the misuse of the term "depression" from most of us. I can understand and respect them!

There is also a "depressive" state of mind in our modern societies overall. In people, in art, even in lifestyle. It's inside our minds! Not that it is a pure illusion or our way to get attention, though I think it's mostly a blend of our sad past, struggle in life and personality. Perhaps someone would call it psychological problems and not depression. I really can't make out a sattisfying answer and still I am not sure if I am right in what I am writting here..

This is the diferentiation I could at least make. What do you think about the misuse? And also, do you believe that the "depressive" state of mind is just an idea in our minds (and also a lifestyle, art, way of thinking) or does it really mirror the sadness of life in our modern societies?

And because it's too late and I don't seem to have a good inspiration for that, nor do I like my messed up writting at the end, I prefer to stop here and let us discuss this..

Tuesday, May 23, 2006

Comments are open.

I just wanted to inform you that comments are open to non registered users in both blogs of mine. Several people that know me but are not willing to register begged me about this, but I was either too afraid of spam or simply lazy to make that change. But now, whatta heck, here you have it! ;)

I am still browsing the net while I have two and a half days to prepare for a presentation of a work (Ergasia (and not diplomatikh), which is the right term in english anyways?) in the university. And I am still here. Writting an article with thoughts in my other blog, probably my best in greek language, read it below. I am so happy to have finished this long text but now I have to get back home and start working nonstop till Friday ;P

Η χαμένη πόρωση

Just so you know.

Η χαμένη πόρωση.

Θυμάμαι εκείνες τις παλιές εποχές που ανακάλυπτα για πρώτη φορά αυτά για τα οποία έχω χάσει πια το κίνητρο. Αλλιώς είναι όταν ασχολείσαι με ένα καινούριο, μοναδικό και πρωτόγνωρο για σένα hobby για πρώτη φορά, όταν γνωρίζεις καινούρια άτομα στην κοινότητα που έχει μόλις ανασυγκροτηθεί γύρω από αυτό, όταν συναντιέστε και συζητάτε για πρώτη φορά σχετικά με όλα αυτά και κάνετε σχέδια από κοινού για την επόμενη δημιουργία σας. Αλλιώς είναι ο ενθουσιασμός του πρωτάρη και διαφορετικά νοιώθει αυτός που τα 'χει φάει τα ψωμιά του.

Όπως ίσως γνωρίζετε, στην προσωπική μου περίπτωση, η μισή μου ζωή αιωρείται γύρω από αυτό για το οποίο αναφέρομαι συνέχεια σε κάθε ευκαιρία που βρίσκω. Την demoscene.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μια πολύ καλή συνέντευξη του mot από τον amigo (και οι δύο καλοί μου φίλοι που γνωρίζω από την ελληνική ντεμοσκηνή), την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Πραγματικά με γύρισε πίσω και προσπάθησε ταυτόχρονα να μου περάσει τη άγνωστη ατμόσφαιρα από την πρώτη ελληνική σκηνή που εγώ δεν έζησα ποτέ (93-97). Έπειτα μου θύμισε το δικό μου παρελθόν, την εποχή (98) που ανακάλυψα από το τίποτε αυτήν την σχετικά άγνωστη κοινότητα και αναρωτιόμουν αν υπήρχε κόσμος στην Ελλάδα που ασχολείται με κάτι αντίστοιχο (γιατί τα demos που κατέβαζα ερχόντουσαν κυρίως από την βορειοδυτική ή κεντρική Ευρώπη). Και θυμήθηκα τις εποχές που άνοιγα τόσες σελίδες για την demoscene προσπαθώντας να την κάνω πιο γνωστή στο ελληνικό κοινό που ασχολούταν με υπολογιστές..

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις μέρες που ξημεροβράδιαζα για να τελειώσω μια τεράστια σελίδα με υπερβολικά μεγάλο κείμενο και λίστες, εκατοντάδες screenshots από demos και links, και τα ετοίμαζα όλα αυτά σε 2 μέρες nonstop με σκοπό να επικοινωνήσω με τη στήλη του Νίκου Δήμου στο RAM για ενημέρωση περί demoscene με ένα καλογραμμένο email (παραδόξως) που έγραψα και έστειλα σε κατάσταση λιοσήματος πριν πέσω ξερός για ύπνο στις 5 το πρωί. Ήθελα τότε βλέπετε να σπάσω το ρεκόρ των 32 ωρών συνεχόμενα για να κερδίσω έναν ακόμα πόντο σε ένα συμπαθητικό hacker test με 500 ερωτήσεις που είχα ανακαλύψει εκείνη την περίοδο. Το έκανα τότε για το γαμώτο του geek, ή του freak θα έλεγεα, χρησιμοποιούσα αυτό για μένα τότε και την έβρισκα με αυτό παραδόξως. Ήταν ή προσωπικότητα μου, το να ακολουθώ αυτό με το οποία λαχταρούσα να ασχοληθώ και να αντιδρώ σε όσους αναφωνούσαν "Get a life!". Τέτοιο λιώσιμο (Να βλέπεις πραγματικά να ξημερώνει και έτσι, άλλος ένας πόντος για το hacker test ;) ξαναέκανα μόνο την περίοδο που ανυπομονούσα να τελιώσω τον κώδικα του παρθενικού μου demo. The Poor freak. Ένα demo που πραγματικά διακατέχεται από το state of mind που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή μέσα μου.

Ποτέ πια δεν βρήκα το κουράγιο να ξημεροβραδιάσω για να τελιώσω ένα demo. Όχι ότι ήταν και απαραίτητα αναγκαίο (Σπάνιες φορές το παράκανα άλλωστε) απλώς αυτή η διαφορά είναι ενδεικτική της χαμένης μου πόρωσης. Τώρα πια ξενυχτώ μερικές φορές στον υπολογιστή μέχρι τις τέσσερις και μετά κοιμάμαι. Και ακόμα, αυτό δεν γίνεται πια γιατί αγωνιώ να τελιώσω ένα demo ή να κάνω upload τις σελίδες μου, αλλά απλώς χαραμίζομαι παίζωντας παιχνίδια, ακούγοντας μουσική, σερφάρωντας στο internet ή γράφοντας τις σκέψεις μου σε blogs.

Διαβάζω στο interview τα σχόλεια του mot για τον Optimus.

Πώρωση. Στον Optimus θα πρέπει όλοι να βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας που ενδεχομένως έχουμε αφήσει πίσω πριν από πολύ καιρό αλλά το ζήσαμε.

Και αναρωτιέμαι που χάθηκε αυτή η πόρωση..

Το απόγευμα, μπυρίτσες με φίλους εορταζόμενους και εγώ υπό την επήρεια του αλκοόλ να σκέφτομαι. Μήπως μπορώ να επανακτήσω αυτήν την χαμένη πόρωση; Μήπως μπορώ να επαναπροσδιορίσω το χόμπυ μου, να ξαναφουγκραστώ τα κίνητρα τα οποία με οδηγούσαν κάποτε, να ξανασκεφτώ τις αιτίες που με κάναν να απογοητευτώ και να κουραστώ, να ακολουθήσω έναν καινούριο δρόμο ο οποίος περνάει και απο αυτά που αγάπησα, χωρίς να χρειαστεί να αφήσω πίσω τα καλά πράγματα ή να τα ξεχάσω όλα εντελώς.

Μπορώ να συνεχίσω την ενασχόληση μου στην demoscene με το δικό μου τρόπο; Γιατί εντάξει, κάποιοι θα πουν ότι αυτή η μιζέρια δείχνει πως κάποτε θα πρέπει να κάνω ένα βήμα μπροστά, να ξεχάσω αυτό το χόμπυ που με "σκοτώνει" και να μεγαλώσω (πτυχίο, δουλεία, γυναίκες, παιδιά, γατιά, σκυλία και τοιαύτα ;P). Άλλωστε μετά από χρόνια το βαριέσαι και χάνεις το κέφι, θυμίσου και αυτό που έλεγες στην αρχή για τον ενθουσιώδη νέο και τον παλιό που έχει φάει τα ψωμία του. (Τι έχετε να πείτε όμως για ορισμένους βετεράνους sceners που συνεχίζουν να ασχολούνται γερά ύστερα από 10-20 χρόνια;)

Και σκέφτομαι το πολύ καλό post του Αντώνη περί απραξίας και δημιουργικότητας. Μήπως αυτή η περίοδος, κατά την οποία είχα τη χειρότερη απογοήτευση σχετικά με την ενασχόληση μου, είναι πρόφαση για μια καινούρια αρχή σε όχι πολύ μακρινό διάστημα από τώρα. Μερικοί με συμβουλεύουν να ξεχάσω την σκηνή για 2-3 βδομάδες και θα δω ότι θα ξαναγυρίσω πίσω με μπόλικο ενθουσιασμό και (ελπίζω) υγιή παραγωγικότητα. Έχω πάνω από ένα μήνα να αγγίξω κώδικα (Παρόλο που βλέπω το υλικό που έχω μαζέψει για το GP32 demo μου και λέω στον εαυτό μου ότι θα είναι μαλάκας αν δεν το ολοκληρώσει). Δεν είναι μόνο η έλλειψη ισχυρού κινήτρου αλλά και τα αντικίνητρα όσο και ο σκεπτικισμός μου σχετικά με το αν θα αξίζει. Μακάρι να χαιρόμουνα εκατό τις εκατό τη δημιουργία χωρίς να νοιάζομαι αν θα λάβω κάτι προς όφελος μου ή αν θα στραβώσει κάτι στη ζωή μου εξαιτίας της υπερβολικής μου μανίας με το χόμπυ.

Κάτι άλλο που με ξαναέβαλε σε σκέψεις ήτανε η εξής απάντηση στην ερώτηση:

- Στην αναδρομή που κάναμε μαζί σήμερα, υπάρχει κάτι που σου ήρθε στο μυαλό από τα 10 τελευταία χρόνια που ασχολείσαι με την demoscene, κάποια ευχάριστη, κάποια δυσάρεστη ανάμνηση;
- Αυτό είναι το καλό με την demoscene, ότι δεν θυμάμαι να είχα ποτέ κάποια δυσάρεστη στιγμή, είναι κάτι που ήταν πάντα ευχάριστο, πάντα κάτι με το οποίο περνούσα καλά, με το οποίο περνούσαμε όλοι καλά.

Και θυμάμαι τον φίλο μου τον Antitec να με ρωτάει: "Μπορείς να φανταστείς κάποια στιγμή στη ζωή σου που να έζησες πραγματικά καλά; Τόσο καλά που να ήθελες να ήσουνα αυτή τη στιγμή εκεί..". Ο Πέτρος ώρες ώρες με προτρέπει να διακόψω την επαφή μου εντελώς από την demoscene, 'η οποία όλο και περισσότερο κακό μου κάνει' όπως αναφέρει συχνά ο ίδιος. Βέβαια, ένα κοινό που πιστεύω ότι έχουμε εγώ και ο Πέτρος είναι ο πεσιμισμός και η μιζέρια μας. Plus μπόλικο αυτοσαρκασμό.

Στα comments του post του Αντώνη, αναφέρεται και η περίπτωση να έχεις χάσει την όρεξη για κάτι λόγω κάποιου συμβάντος που προηγήθηκε της απραξίας. Τα comments αυτά βέβαια το συνδέουν κυρίως με την κατάθλιψη, κάτι το οποίο δεν έχω εντοπίσει στον εαυτό μου, παρά μόνο πολλές στενοχώριες σχετικά με τη ζωή μου και τον ρόλο που έπαιξα στη demoscene. Στην αρχή (και το πιο σημαντικό εμπόδιο) ήταν η διαμάχη που είχα με τους γονείς μου για τη χρήση του υπολογιστή και το καινούριο μου χόμπυ, το οποίο παράλληλα είχα πάρει πολύ στα σοβαρά (Μοιραία κίνηση για μια τόσο τρελή community ;) και επίσης απαιτούσε τρομερή αφοσίωση. Έπειτα ακολουθήσαν και άλλα, η απογοήτευση μου που δεν μπορώ να κάνω ένα demo της προκοπής (Ήθελε εκτός από δουλειά και καλή ψυχολογία, κάτι που δεν διέθετα όταν οι περιστάσεις με πιέζαν εκτός του σκοπού μου), η γελιοποίηση μου από τους απανταχού sceners (τα 'θελα και τα παθα) και στο τέλος κατέληξα αρκετά πικραμένος ενώ τελευταία νοιώθω πως έχω αραιή και αρκετά επιφυλακτική επαφή με την community.

Άρα πέρα από το ξενέρωμα του παλιού, κύριο ρόλο στην απογοήτευση μου έπαιξε όλη η στεναχώρια και τα εμπόδια που συνάντησα (και ακόμα συναντώ σε διαφορετικό βαθμό από το παρελθόν). Και μια ψυχολογία που μου λέει πως τα έχω φάει τα ψωμία μου, περισσότερη θλίψη θα λάβω παρά χαρά, και πως έχω και μια πραγματική ζωή, πτυχίο, στρατό και μετά βλέπουμε. Δεν μου πάει πια να αγωνιστώ με ματαιοδοξία για να τελειώσω ένα ακόμη μέτριο demo κατά τον ίδιο χρόνο που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να περάσω τα δύο μαθήματα που μου απομένουν (Αν και ξέρετε ίσως πόσο μισώ τις σπουδές και κάθε είδους αγγαρία που έχω φορτωθεί και δε μ'ευχαριστεί). Αυτό ακριβώς νοιώθει και ο Πέτρος/Antitec που κάνοντας κάποιες μικροδουλίτσες από εδώ και από εκεί με τσιπάκια, βγάζει με το ζόρι τα απαραίτητα και δεν του πάει να λιώνει στην assembly του CPC για ώρες, τη στιγμή που θα μπορούσε να ψάχνει για καμιά άλλη δουλίτσα ή να κάνει οτιδήποτε άλλο. Το καταλαβαίνω, παρόλο που ο Πέτρος τη στιγμή που δεν ψάχνει για δουλειά, παίζει Carmageddon, Diablo, Unreal Tournament ή μιλάει στο Skype με ξένες, και αυτό με παραξενεύει (Αφού χάνεις το χρόνο σου έτσι κι αλλιώς, γιατί όχι demo;). Είναι αυτή η ψυχολογία, το παιχνίδι το κάνεις για να χαλαρώσεις και δεν σε νοιάζει έτσι κι αλλιώς, το demomaking κάποτε ήταν η μισή μας ζωή και αφωσίοση. Way of life!

Πιστεύω πως έχω προδώσει τον εαυτό μου.

Πίστεψα έμμεσα σε αυτό που κάποτε πολεμούσα. Ενώ ξέρω ότι το λέει η καρδιά μου να ασχολούμαι με demos, και ας μου τρώει τη ζωή και ας με κάνει να χάνω το focus κυριολεκτικά από τα καθημερινά μου ζητήματα, κάποτε (Ίσως και χρόνια πριν την τωρινή μου απογοήτευση) άρχισα να αφουγκράζομαι τους μύθους περί "real life", ότι το χόμπυ μου με απορροφά και αφήνω τα πιο "σημαντικά" πίσω, κλπ. Ίσως και να είναι έτσι! Τι κέρδισα όμως όταν κατά τη διάρκεια της ενασχόλησης μου παρέμενα σκεπτικιστής σχετικά με το αν ξεχνάω την άλλη μου ζωή ή όχι; Όταν άφησα αυτούς του "get a life" σπόρους αμφιβολίας να με βασανίζουν..

Ξέρω πως είμαι πεσιμιστής και ταυτόχρονα αμφιβάλω συχνά για τα πάντα. Δύσκολο μείγμα! Γιατί μόνο να σκέφτομαι αρνητικά και σκεπτικιστικά για ότι αφορά εμένα και να μην πιστέψω σε κάτι; Γιατί στο κάτω κάτω να πάρω τα πράγματα στα σοβαρά; Ακόμα και όσοι επιμένανε να μου λένε "get a life" και προσπαθούσαν να με κάνουν να στεναχωρηθώ για τη ζωή μου, διαπιστώνω σήμερα ότι δεν βλέπανε πολλά πράγματα στη ζωή τους σοβαρά. Έτσι μοιάζει ο περισσότερος κόσμος (μπορεί και να γελιέμαι). Γιατί να την παρώ εγώ στα σοβαρά;

Αντιθέτως, θα μπορούσα να ανακτήσω αυτή την πόρωση όταν τα ξαναβρώ με τον εαυτό μου. Και να μην αποκυρήξω τον κόσμο μου για ηλήθιους λόγους. Λίγο χρόνο θέλω. Demoscene might pwn me again!

Για αυτό λοιπόν ξανάρχισα να ονειροπολώ και γνώρισα την πραγματική αξία της ονειροπόλησης. Όταν δεν έχεις κέφι για δημιουργία τουλάχιστον μπορείς να την φαντάζεσαι. Απραξία, η σκέψη πρόγονος της δημιουργίας. Καλά τα λέει ο Αντώνης..

Ας γίνω και λίγο optim(us)istic. I will be back! Η πόρωση δεν πεθαίνει ποτέ!!!

Saturday, May 13, 2006

Δε μπορώ να αποφασίσω..

English translation follows..

..αν αυτό το blog θα γράφεται στα ελληνικά ή στα αγγλικά, ή αν θα πρέπει να ανοίξω και τρίτο με μετάφραση. Δεν ξέρω ποιοί με διαβάζουν (Αλλά είναι ακόμα νωρίς και δεν θα πρέπει να με απασχολεί αυτό), αλλά ξέρω ότι μερικά από αυτά που θα γράφω εδώ πέρα, θα θέλω να μπορούν να τα διαβάζουν και φίλοι μου από το εξωτερικό. Τελικά αποφάσισα να γράφω ανάμεικτα. Άλλα κείμενα θα είναι κάργα ελληνικά και για άλλα θα κάνω κάτι σαν μετάφραση (αλλά επειδή βαριέμαι την ξερή μετάφραση, και ποτέ δεν μου βγαίνει καλά, θα τα γράφω from scratch με παρόμοιο νόημα ή όπως κάτσει).Με λίγα λόγια, θα γράφω όπως μου κάτσει και όπως γουστάρω την εκάστοτε στιγμή. Κάποια κείμενα δεν μεταφράζονται εύκολα στα αγγλικά και απευθύνονται περισσότερο σε ελληνικό κοινό, άλλα θα μιλάνε για κώδικες και κορίλλες που μάλλον θα ενδιαφέρουν κυρίως ξένους demomakers και coders, όποτε πάνε για αγγλικά, χαλαρά αρθράκια για σκηνή, amstrad ή παλιά παιχνίδια θα έχουν πέραση και στα ελληνικά και στα αγγλικά, γενικά δηλαδή όπως κάτσει και όπως νοιώθω. Ίσως μεταφράζω και κάποιο κείμενο από το δεύτερο μου blog ή αναφέρομαι σε αυτό. Τα ελληνικά τα αποφάσισα μόνο για να συνδεθώ με την ελληνική blog σκηνή όπως είπα αρχικά..

Hello english readers! I am bored to translate, so I will write from scratch. I am too busy now so my english will suck ;P

I opened this blog in order to connect with the greek blog scene (where I am mostly active these days). I also deleted my CTRL+SHIFT+ESC blog, having to do with my projects on the Amstrad CPC. I think I'll rarely post news about my CPC activities here now. I couldn't decide whether I should keep this blog in pure greek or open a third one with english texts, etc. But now I guess it will be mixed. Texts that apply well also in english writers will be written in english (and some parts will be rewritten in greek or not at all), this blog will be really mixed. This is my final decision.. because there are texts which I want greek people to read ("demo or die" is just an introduction to my demoscene past to the greek readers, while if I write some articles about my coding activities or anything more interesting, it would be better that it is in english (because not many are into programming and esp. democoding, even fewer they would be if I only wrote these kind of articles for greek people). Casual articles (and esp. of greek culture if there will be any (this blog is mostly about computers, demos, coding, etc.)) will be in greek. And others will be mixed. This text doesn't say exactly what I write in the greek text. I won't be making 100% translation, just write from scratch for you too..

So. For my CPC readers (if any today) CTRL+SHIFT+ESC is over, but I'll write stuff here. Though, rarely and for two months, I am really inactive, my worst scene activity, my worst affiliation with the scene I had ever (except Pouet ;). The worst thing is that I forgot CPC. My enthousiasm dropped at zero. I even forgot to update my CPC website with the Forever7 results and releases..

I am busy with other stuff and rarely remember my unfinished scene projects, even though I still daydream of codepr0n ;)

I have hardly touched my GP32 demo sources, but I did for 2-3 days inside 3 weeks, already finished scripting one part with nice pallete and effect combinations that drops the frame rate to 20fps ;PPP, so I'll just do the rest. But I've fixed some code, removed unusued code, ported all the 8bit effects in 16bit (because I want to combine effects with diferrent colors and perhaps alpha blending if speed permits), though it's sure I'll loose some speed this way. And I put a timer on all effects and organized my code so that it's easier and ready for scripting. Before that, I had a bunch of effects, not a code ready for scripting my demo. Now it's ready. But I don't know what will be the next day I continue coding for this. Maybe I'll do some work inside Mai but I doubt. I guess at the end you will see the demo inside July and I still hope :(

Now I am too busy and have to finish this so that I go studying. More interesting things than those demo and new rants might come soon or not..

Έγραψα και κάτι παραπάνω, πραγματικά το αγγλικό δεν θα είναι μετάφραση αλλά ξανά γράψιμο, ότι μου κατέβει.

And now those texts are preety much ridiculous because I am writting them too fast (gotta pay the netcafe and go study)

Wednesday, May 03, 2006

Demo or Die

Ανάμεικτα συναισθήματα με διακατέχουν για τον κόσμο της demoscene στον οποίο εισείλθα το 1998 (λίγο αργά στις δόξες της δηλαδή). Αλλά δεν θα το αναλύσω αυτό τώρα. Αντιθέτως θα προσπαθήσω να μεταφερθώ στο παρελθόν για να ξανανοιώσω εκείνα τα συναισθήματα της πρώτης μου επαφής με την σκηνή αυτή.

...και το θρυλικό SECOND REALITY των FUTURE CREW στα Assembly Party 9x που έκανε τους πάντες να αναφωνήσουν και έκανε τους παλιούς πλέον 386 και 486 να φτάνουν σε επιδόσεις που ούτε η microsoft ούτε καμιά άλλη εταιρία ποτέ δεν θα μας δώσει, ούτε καν σε 786!!!....

Αυτά διάβαζα σε γράμμα ενός αναγνώστη ενός παλιού τεύχους του PC Master. Και αναρρωτιόμουνα "Ποιό είναι αυτό το Σέκοντ Ριάλιτη που λέει ότι κάνει παπάδες στον προπολεμικό μου 486;". Internet δεν είχα ακόμη, έτυχε όμως να ψαχουλεύω τα περιεχόμενα ένος CD του περιοδικού Multimedia&CD-Rom (το πρώτο ελληνικό περιοδικό που περιείχε CD, με καταπληκτικά περιεχόμενα μάλιστα!) για να ανακαλύψω κάτι πράγματα που αυτοαποκαλούνταν "demos", ωστόσο δεν ήταν demo versions κάποιων παιχνιδιών ή προγραμμάτων αλλά τα πραγματικά demos που έψαχνα τόσο καιρό (δυστυχώς παίζει μικρή αλλά σχεδόν ασήμαντη σύγχηση με τους όρους). Και κατάλαβα ότι είχα αυτό που ήθελα όταν είδα το Second Reality να φιγουράρει στη λίστα! Η ειρωνία πάντως ήταν ότι γνώρισα την demoscene το 1998, από ένα CD του 1995 που περιείχε demos του 92-93! Back to the future ;P Καλύτερα πάντως γιατί αν εκείνη την εποχή κατέβαζα τα σύγχρονα demos μπορεί να είχα απογοητευτεί. Όχι δηλαδή ότι ήταν υποδεέστερα σε κώδικα, απλά εκείνη την εποχή είμουν νευριασμένος με τις απαιτήσεις και αργότερα συνάντησα ένα κατά τα άλλα καταπληκτικό demo που με έκραξε "Get a Pentium, Jerk!"!!! ;PPP

Needless to say.. έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δεν είχα ξαναδεί κάτι αντίστοιχο με τόσο ομαλό scrolling και η μουσική ήταν Amiga style! Και αυτό στα demos του 90-92. Ειδικά γύρω στο 93-95 μπορούσα να θαυμάσω 3d objects με σκιάσεις και environment mapping που μου θύμιζαν αντίστοιχα animations δημιουργημένα σε 3d studio. Τότε δεν ήξερα και πολλά και αναρωτιόμουν! Μα πως είναι δυνατό αυτά να είναι realtime calculated στα 30-50 frames per second και το 3d studio να κάνει ώρες; (Κάποιοι μου λέγανε ότι το 3d studio κάνει raytracing και έτσι, αλλά αυτό που είχα (DOSικό v4.0) μαθαίνω ότι μάλλον polygon rendering έκανε και πάλι ;P). Εκείνες τις εποχές δεν έβλεπες κάτι τόσο εντυπωσιακό σε παιχνίδια. Εντάξει υπήρχε και το Doom αλλά τα περισσότερα παιχνίδια είχαν απλά 2d gfx με καθόλου special effects ή τρελούς αλγορίθμους, και άθλιο scrolling :P Καταλαβαίνετε τη χαρά μου όταν έβλεπα αυτά τα όμορφα πράγματα στον αρχαίο μου 486!

Τα demos λοιπόν για τα οποία μιλώ δεν έχουνε καμία σχέση με τα commercial demos παιχνιδιών ή προγραμμάτων. Απλά μια φορά ήταν ο Μήτσος, ο Μπάμπης και η Μαρία και είπανε "Βαριέμαι αφάνταστα το Double Dragon το 5. Δεν κάνουμε κάτι πιο fancy και δημιουργικό στον υπολογιστή; Ναι!" Ας θεωρήσουμε λοιπόν τώρα ότι η παρέα δεν βγήκε βόλτα και έχει αποτύχει για πολοστή φορά να φτιάξει ένα γκουμπιούτερ γκέημ για να δικαιολογήσουμε ότι η επόμενη σκέψη ήταν κάτι non interactive που θα κάνει σαματά! "Λοιπόν. Εγώ θα είμαι ο μαύρος (κώδικα), ο Μπάμπης ο σολίστας και η Μαρία θα ζωγραφίζει δρακουλάκια και γκόμενες με σπαθιά. Και θα κάνουμε μια όμορφη παρουσίαση που θα σπάει! Και έλεγα έπειτα να τη στείλουμε και στη BBS του Τάκη για να δείξουμε πόσο γ***ει το νεοσύστατο group μας! Διαφωνεί κανείς; Ωραία..". Και κάπως έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια των φίλων μας στον άγνωστο αλλά rewarding κόσμο του demomaking. Και ας πούμε ότι τα παιδιά είχαν ξεκινήσει κάτι που δεν ήξεραν ότι το πρόγραμμα τους λέγεται demo και αργότερα ανακάλυψαν ότι υπάρχει μια κοινωνία από geeks εκεί πέρα έξω που κάνουν ότι και οι ίδιοι. Αργότερα μέσω των BBS ή mailswapping (γραμματάκι με δισκετούλα μέσα, πολύ κορίλλα!) γνωρίστηκε πολύς κόσμος και αυτοπροσδιορίστηκαν ως demoscene community.

However, για να είμαι και ακριβοδίκαιος, οι ρίζες της demoscene λέγεται πως υπάρχουν στην cracking scene. Το είχα ξεχάσει εντελώς αλλά η διήγηση βλέπετε. Τέσπα, ορισμένοι γνώρισαν την demoscene όπως στη διήγηση, χωρίς να περάσουν από την cracking σκηνή πρωτύτερα. Στέκει. Και με λιγοστά λόγια, αν θυμάστε τα παλιά πειρατικά παιχνίδια που αγοράζατε από το μαγαζάκι της γειτονιάς σας, αυτά είχαν copy protection αρχικά, το οποίο το "σπάγανε" κάποιοι καμμένοι προγραμματιστές και σε μερικά από αυτά βάζανε και ένα fancy intro με μουσικούλα και παρουσίαση της ομάδας τους. Αυτά τα intros (που στην ενλόγω περίπτωση λέγονταν και cracktros) ουσιαστικά είναι ο πρόγονος των demos. Τα οποία πάλι περάσανε αρκετές μεταλλάξεις στην πορεία ώστε από προγράμματα που κάνανε demonstration πόσο μεγάλη την έχει ο καίλας χάξορ και στέλνανε fuckings στους άλλους καμμένους coders της σκηνής υπενθυμίζοντας το αυτό, ξαφνικά γίνανε πιο αρτιστικά όπου τον κύριο λόγο δεν έπαιζε ο κώδικας αλλά τα γραφικά, η μουσική και κυρίως το overal design/presentation. Παρόλα αυτά, σήμερα ύπαρχει μεγαλύτερο deviation του τι είναι demo στην σκηνή και μπορείς να τα δεις όλα! Coderpr0n, story demos, designish, abstract, stylish stuff, even more wild stuff, μέχρι και οι παλιοί C64 και Amiga ξαναζούν βγάζοντας retro demos! (Συν κάτι ψιλό-releases Amstrad CPC, Spectrum, κονσόλες, handheld και άλλα "σκληρά" πράγματα σε μικρότερο βαθμό). Αυτό που παραμένει πάντως είναι ότι συνεχίζουν όλες αυτές οι παρουσιάσεις (demos=demonstrations) να βασίζονται σε realtime generated computer graphics, κοινώς το στοιχείο του coding είναι πανταχού παρόν. Ένα αρτιστικό video ή ένα flashάκι δεν θα περνούσε σαν demo σε ένα διαγωνισμό, αλλά για αυτά υπάρχουν και άλλες κατηγορίες διαγωνισμών στην demoscene. Άλλο τώρα αν ένα demάκι περιέχει και σε μερικά σημεία του κομμάτια video (πάνω σε textures, στο background, κλπ) για να δίχνει stylish και έτσι. Έτσι για να τα διαχωρίζουμε..

Και έτσι κάπως γνώρισα αυτά τα πράγματα για τα οποία σας μιλάω. Και επέλεξα τη "σκληρή" δουλειά του coder. Έτσι για να νοιώθω κορίλλα! Πολλές κουράσεις όμως ρε παιδί μου! Καϊλα σκέτη! (Θυμίστε μου να σας αναλύσω όλη τη φρασεολογία της ελληνικής ντέμο σκηνής κάποια μέρα ;) Τέσπα, οι coders είναι τεμπέληδες κατά παράδοση οπότε καλά μου έκατσε ;). Ώντας member τριών ή τεσσάρων demogroups (Έχουμε και λέμε, Nasty Bugs, Mindlapse (ελληνικά PC groups), Dirty Minds (ελληνικό CPC group), Anubis (ξένο C64 group)) στην ουσία αυτήν την περίοδο τα ξύνω με γκασμά και δεν κάνω τίποτα. Ευτυχώς για την τεμπελιά μου το ίδιο ισχύ και για τους περισσότερους μας :P

Τέλος πάντων και για να κλείσω αυτό το post (θα συνεχίσω την επόμενη), έχω μια σχέση με τη demoscene, εδώ και 8 χρόνια έκανα κάπου στα 20 και βάλε releases (My demos link). Ελάχιστη επαφή έχω με pixeled graphics σε Amstrad CPC και σχεδόν μηδαμινή με το γράψιμο μουσικής (πάλι σε CPC αλλά μην τα ακούσετε, είναι χάλια! ;P) ενώ έχω γράψει αρκετά άρθρα και demoparty reports (scene meetings) σε diskmags (ηλεκτρονικά περιοδικά της σκηνής). Και πρέπει να έχω επισκεφτεί τουλάχιστον δέκα demoparties στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (κυρίως Γερμανία). Ορισμένοι λένε ότι αυτό είναι όλα τα λεφτά της σκηνής. Τζερτζελές, μεθυσμένοι, geeks, weirdos, artists, όλοι μαζί γνωρίζονται, κάνουν χαβαλέ, συμμετέχουν στους διαγωνισμούς demo, graphics, music, wild, animation μέχρι και monitor headbanging compo ;). Και ναι, σε αλλάζει ένα τόσο δημιουργικό και τρελό χόμπυ αλλά ακόμα πιο φανταστικό είναι να γνωρίσει κανείς κόσμο από την community και να συμμετέχει σε αυτές τις διοργανώσεις. Στις μεγαλύτερες μαζεύονται χιλιάδες άτομα (π.χ. Assembly parties), αλλά καλές είναι οι πιο undeground φάσεις τύπου Breakpoint με καμιά 500αριά άτομα, ενώ και στην Ελλάδα είχαμε τα ταπεινά The Gardening, Digital Nexus, ReAct και τώρα Pixelshow, συνήθως στο θεατράκι του πανεπιστημίου της Πάτρας. Έχω κάνει καλές φιλίες με άτομα από την ελληνική σκηνή.

Περισσότερα σε επόμενο post..

mov ax,13h: int 10h

Όλο λέω να το ξεκινήσω και όλο κάτι γίνεται. Κάθε μέρα το αναβάλω. Εννιά στις δέκα προσπάθειες τεμπέλιαζα στο internet και πέρασε η ώρα. Τώρα δεν μπορώ να αποφασίσω τι description να βάλω, πρέπει να είναι geeky σκέφτομαι (hex codes, binary numbers, κάποιο κομμάτι κώδικα και τέτοια) προσπάθησα να κάνω link ένα java applet αλλά πολλά ζητούσα, τελικά το άφησα έτσι για να το ξεκινήσω βιαστικά και πρέπει και να κοιμηθώ. Πολύ βιασήνη και δεν μου βγαίνει καλά. Τίποτα δεν μου βγαίνει καλά γιατί για όλα βιάζομαι ;P

Άραγες δεν ξέρω αν θα μου αρέσει ο τρόπος που εκφράζομαι στα ελληνικά. Πολύ βαρετές μου φαίνονται αυτές οι γραμμές. Τόσα χρόνια έγραφα πολλά κείμενα στα αγγλικά λόγω της ανάμιξης μου σε ηλεκτρονικά περιοδικά (diskmags) της demoscene community. Από αυτή την ενασχόληση, ξαφνικά μου άρεσε να γράφω. Δε θυμάμαι να μου άρεσε το γράψιμο παλιά (π.χ. στο σχολείο). Το παράξενο είναι ότι άρχισα να γράφω για πάρτη μου στα αγγλικά. Διόρθωνα τα λάθη μου, πορωνόμουν με το να βρίσκω καινούριες λέξεις που ακούγονται κάπως, δοκίμαζα διάφορα στυλ, κυρίως αυτοσαρκασμός και μαύρη ατμόσφαιρα που μου άρεσε να ξαναδιαβάζω και να ξανανοιώθω αυτή τη συγκίνηση που πίστευα πως δέχεται ο αναγνώστης ;P. Μου άρεσαν αυτά που έγραφα και ο περίεργος τρόπος που τα έγραφα και ας μην ήξερα πότε τα συναισθήματα των αναγνωστών μου. Απλά έτυχε να ξεκινησω με αγγλικά κείμενα.

Τώρα δεν ξέρω αν μου αρέσουν τα ελληνικά μου. Δεν φαίνεται να μου δίνει αυτό το συναίσθημα η ελληνική. Μήπως γιατί εξέλιξα το προσωπικό μου στυλ στα αγγλικά όλα αυτά τα χρόνια και δεν δοκίμασα να γράψω ποτέ στα ελληνικά κάτι δικό μου; Μήπως γιατί δεν ταιριάζει αυτό το στυλ εδώ; Ή μήπως γιατί δεν έχω έμπνευση σήμερα; Η αλήθεια είναι ότι από τότε που ξεκίνησα να γράφω αυτά τα σατιρικά, παλαβά, ανούσια ή καταθληπτικά κείμενα, χρησιμοποιούσα πάντα την αγγλική (λόγω της ενασχόλησης μου στην συγκεκριμένη international community). Και το προσωπικό μου website πάντα ήταν στα αγγλικά. Οπότε απλά ποτέ μα ποτέ δεν έτυχε να γράφω σκέψεις και παράξενα κείμενα στα ελληνικά. Μόνο κάτι comments σε forums (Με καλή ορθογραφία και τόνους τουλάχιστον, I hate greeklish!). Οπότε αυτό το blog ίσως μου δώσει την ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι αντίστοιχο στην ελληνική.

Και πάλι ίσως. Γιατί αρχικά σκόπευα να αφιερώσω το συγκεκριμένο blog κυρίως σε συζητήσεις σχετικά με υπολογιστές, coding, demos, fun, κλπ. Το βασικό μου blog Optimus Monologue θα παραμείνει ως έχει και εκεί θα συνεχίσω να παραθέτω τις περισσότερες μου σκέψεις. Από την άλλη πάλι μπορεί να δοκιμάσω να γράφω και τίποτα διαφορετικό εδώ, κυρίως για να βιώσω την ατμόσφαιρα τον σκέψεων μου στα ελληνικά. Αυτά που έλεγα στην προηγούμενη παράγραφο δηλ. Αναρωτιέμαι. Γιατί δεν μου ακούγομαι και πολύ καλά ;P

Αναμένονται άρθρα για τη demoscene, Gamepark32, java applets, αναφορές σε αγαπημένα μου demos και games, ειδική μνεία στον Amstrad CPC (Είχα και το blog CTRL+SHIFT+ESC αλλά το έσβησα. Θα γράφω εδώ για αυτόν) και άλλα.

Είχα δίλημα σχετικά με το ότι θα ήθελα ίσως να διαβάζουν κάποιοι γνωστοί μου από το εξωτερικό μερικά από τα άρθρα εδώ, αλλά και τρίλημα(!) που συνδέθηκα με την ελληνική blog σκηνή, ωστόσο το Optimus Monologue είναι στα αγγλικά. Δε γουστάρω μεταφράσεις, θα γράφω τα πάντα from scratch σε ότι γλώσσα κάτσει, αλλά 95% στα ελληνικά εδώ και στα ξένα στο παλιό. Όπως έκατσε τώρα, αμάν αυτή η διγλωσσία..

Πολύ το κουράζω για το τίποτα. Τσάγια! :)

Monday, May 01, 2006

"Friends" are good for my health :)

Just another bunch of random thoughts. The title and starting theme are not the most important things I had in mind when I made these thoughts. More personal feelings are coming after some lines..

The TV series "Friends" are very popular. Surprisingly to me at first. Actually I never got the chance to have a look at that nor did it catched my attention back in the days. It looked to me like a casual juvenile show. It always surprised me how popular and beloved these series were! Recently, my brother and his friend tried to motivate me to watch the show. They explained to me every detail about each of the characters. Ok, casual stuff I said. Where is the special idea behind it?

But now I am addicted! They MADE me watch a whole episode cycle!!! First episode "ok", second "Mmm..", after the third I start learning the characters, "Hey! I like this!!! Gimme more :)"... we finished at 5:00 o'clock in the morning ;P

Ok, it's still not a special show but funny enough and it makes you think about the characters and relate to as most fans do. I personally related to Ross and liked Phoebe. Ross is the geek boy who has difficulties communicating with girls and Phoebe is the crazy new-age girl. Maybe it's just predictable to be hooked by specific TV series when you get used to them and their story/characters, nevertheless I was instantly converted into a fan :)

And where is the point?

I'll get roughly to the main point without making a nifty transition from my text ;)

I was walking alone again, thinking about girls. As most of you doesn't know, I never had a girlfriend while I am 26. Nothing to be ashamed of in my opinion, while being totally reactive to those who made me think I should be ashamed ;P. Oh, and I am really open sometimes but mostly while online :/. Anyways, after years I learned to despise and totally ignore the fears others tried to transfer to my brain (and they did succeed :P). It was like that having/fucking/whatever a girlfriend is a prestige and I was anxious to achieve that so that nobody tells me to get laid anymore and I won't feel like a fool. But did I ever asked myself what do I really want from that? Did I ever wondered at that time which are my real motives, if I could bother dedicating myself into that cause and how capable/moody am I for a relationship? Did I ever knew what I really wanted?

With my anxiety and fear I made some stupid mistakes with two girls I would now like that we just stayed friends (But I only knew these from the net and they still hate my online stalking ;). These fears never helped me being my true self while talking to girls (in real life :). Nothing good came out from all those cliche that were transfered to me. And yes, I've heard about the possibility that I am just raising my self-defence by analyzing instead of acting, I know what else you will say, everything is predictable. But please leave me alone! It's better to have a free mind about all these anymore even if that means it will be too late when I find my soulmate!

It's so nice having a clear mind about life. It's nicer, feels much nicer these days. Being content with my weird personality, my geeky hobbies, my total inactivity with girls, my lack of social skills, my lameness, my misery, feeling like myself. I am Ross.

After I survived the first cycle of the show, my psychological condition improved during the next day. I was observing my life exactly like I did with the show. What if I am so lame and associal? I instantly related to Ross and all my misery felt funny! That girl I once fell in love with, looked and sounded like Phoebe =) (Maybe I should just find my personal Phoebe near my place so that I leave the online one in peace ;)

More friends of mine, even weird, geeky and not very preety, have recently told me that they finally had their first relationship. That's good news, news that also made me wonder why am I still more late than all? Recently I had a clue and I re-examined it this night. I was walking in the dark and thinking of the fifth cycle I recently watched. The same feeling, funny atmosphere, characters you relate to, friendship and crazy relationships. Those episodes made my day once again and then they brought a lighter atmosphere to my real life. Voila!

I came into the following conclusion several times ago, but now I finally underlined it. Except from my usual and not so important flaws, what kept me away from trying to relate with girls and actually enjoying it, is the very serious fact that I am taking life too seriously. Punkt.

Tiny yet important fragments of enlightment for my walk of life..

p.s. Funny how can a TV show improve your life. It made me see my life under a lighter aspect. This occurence is another great example to remind me how should I think of my life, also making me more aware that I was actually right about the cliche and stereotypes that people use to spread about every aspect of real life. Their blamings were just contributing negatively to my already annoyingly serious way of thinking. I think I got this from my family. I would ask one thing from all of them: Just Let Me Free!

p.p.s. A very nice guy from England that I met in my Erasmus trip at Germany, put it in a more brief way:

"Hey Michael, just have a time!"
Locations of visitors to this page