Wednesday, December 27, 2006

Fragments of hope..

Part II

..that someone might understand.

Humans have the habit to make a primary split between two opinions/kinds of people. To see things in black and white, not their shades of grey. So do they tell me when I try to explain to them about what I wrote in my previous article. They claim that I overanalyze things and that I see things as black and white and nothing else (I am surprised by that accusation!). And so do I think about them. Sometimes I say that people don't understand me. Oneday I made up the important change in thought that maybe it's me who doesn't understand them. Thus, I once tried to ask them (and still do) why they tell me all these stuff about life, what's their primary motivation behind their "caring" to preach about, in case I misunderstood their reason. Though, I still can't get a proper answer but only general things, customs of thoughts, predictable quotes. It's like people are robots, motivated by habits/custom opinions and not true deep thought in the essence of reality. Maybe I'll be able to understand humans another day. I am preety confused right now..

And so do I use to see things upon myself too. Sometimes I am prone to habit/custom thoughts too, don't get me wrong. As about splits, a classic one of my view consisted of those people who enjoy their life in the way that most people enjoy it versus the few special ones that differ from the average. Usually I do expect to hear those predefined beliefs about life that I hate from the first kind of people. And they do proove me right most of the times. Sometimes I also get frustrated that even people of my kind like geeks or other deviants, support the words of the first and struggle to match to these views, instead of being theirselves. And in a cold way they preach about the "basic aspects of life that should be universal for all" which makes me sad.

A reverse of the effect would be to see a person from the first kind who enjoys life in the "normal" way however despises strict beliefs about life. Too rare! But it's something that seemed to happen for once and saved my hope for a while. It was most unexpected to hear those words from her. Maybe the fact that she was drunken helped into that, but it's like she was in struggle to explain me her worries, surprisingly for her kind. At that night, I slept so well, with a rising of hope that someone might think diferrent out there, especially the one least expected.

One story: I went out to meet a friend who was having fun in the greek way (buzukia and ouzo) with some people I haven't met before. Outside, it was cold and raining. I was expecting a boring night and at the beginning I didn't have the mood for it, just went out for the sake of it (Struggling to be fitting to the company as usual ;P. Some ouzo did the job preety well though ;).

Among the males there was a girl in our table. An attractive blonde wearing a black dress. She was from Palestine. Not that it does matter much, but it's always interesting to me to speak with people of cultures I haven't met before. It appeared that she was a "regular" girl in terms of living her life in the way most people do, a bit more crazy and exaggerated though, drunken and behaving in the "extreme" side of it. I really can't explain it and can't remember her attitude right now, it only amused me that she had more than one boyfriends at the same table, telling me silly things about her relationships with two people right there.

That girl put the glasses on me. I slept with hope at night..

During the last half hour when I got preety bored, she suddenly started a wild chat with me. Being preety drunken, she brought up her monologue that I purely enjoyed, like she had something in deep that she needed to tell me. I don't remember how it all started, I sortof recall that she laughed when I told her that I am deep into computer programming, but her laughter was in a positive way and she did said that I am just like my friend John that was sitting in the same table. Then she insisted with a nice aura that me and John should get laid with geeky girls who are more closer in our way of life/thought, no matter if I was trying to tell her at the time that it's not necessary for me anymore (Geeky/scene girls was an old passion I abandoned in the past, because of my fears/taboo of what people would say about my case! Was I mistaken by my fears concerning "irregular"?). But she did insisted with a laughter and a possitive attitude! What she later told me surprised me. She was having crazy fun with her life, going out with various boyfriends, enjoying the greek life in the extreme, no matter what everyone said. She complained about most greek women gossiping her about her unsettled life, calling her a "poytana" as she funnily pronounced in broken greek ;). And there were more insightful or funny things she told me, surprisingly unique considering her "kind" (to my prejudice), quite a unique set of personal beliefs that were incompatible to some regular beliefs. Her monologue was so passionate, like she had something to tell me, something of her own, a manifest against the blaming on her "ubernormal" life which is more extreme than "normal" but people don't accept because it still goes over the edge through the unexpected side.

Her heart said that that's the way she likes to live no matter what others say. But that person, evolving the "normal" into a new extreme that even regular people started to despise, while at the same time accepting the other side of our geeky extreme and telling me that she just lives her life and accepts our own ways of living too, resulted in such a burst of hope that made my day and gave me new food for thought.

Such a unique and enlightening experience for me, I wish I can have another chat with that girl in the future. Maybe I should let her read this blog now she is sober and tell me what she thinks. (Hello! :)


So there are people out there. From there where you don't expect them. And that's even more hopeful..

p.s. I somehow wished to share you this story for the 2nd part but normally I had more interesting things to share, though I'll stop here for today. So, there will surely be a 3rd, 4th and maybe 5th part, I'll rename the titles into something else too. Gotta close soon now..

Such a nice read :)

Why BASIC is Still Relevant
Why Johny can't code

Also, The Qbasic Nerd (Lol!)
Also (not so relevant but funny), Atari geeks (Ueberlol!1!)

Sunday, December 17, 2006

Beliefs that bother me.

Part I

There is something that's bugging me since my youth. It's a bunch of popular beliefs which I keep hearing everywhere and everytime I talk to people. I call them "ethics of our times". Those are the common beliefs of most people in society. "Truths" that are so well received, so socially approved, so massively accepted that everybody agrees quite easilly with them and nods his head in obvious agreement. Everyone of you is already perfectly aware of these "universal" beliefs. The most common of them revolve around life.

For 10(+/-) years, I was bothered by the idea that I am not "normal". Especially the thought that I don't have a life and that this ain't "good" became rather tiresome. I've struggled trying to give proper excuses to myself about the being I am, as long as trying to defend against the criticism from the others upon my life. Later, it was me who've let these ideas to spawn a demon inside my head, constantly asking me whether I qualify for a life today. Thus, I didn't need people around me anymore to tell me that I have no "life" and that this ain't "natural" and so on. Alone, I'd still have to bother with those beliefs that had evolved later into obsessive thoughts. As I know more about myself now, I truly believe that my obsessive-compulsive nature morphed these thoughts into a chronic obsession.


Cliche quotes I've heard in life:

  • You are a nerd and that's not very good.

  • Why aren't you just like the other people?

  • You should have several interests.

  • You must be balanced.

  • It's not good to be focused.

  • It's not natural to be in such an age and not have any girlfriend.

  • Each person must have one favorite music group and one kind of favorite music to be normal.

  • Wasting your time with computers, RPGs and other time-critical hobbies is not good if it doesn't give any profit. I don't understand why do you spend your time in something as useless!

  • When you grow up, you will be sad that you've wasted your life.

  • Nerds are defined by ten laws. 1) Nerds don't swear, 2) Nerds are good pupils, 3).... You qualify for a nerd according to these rules and that's not good.

  • Girls are the meaning of life. And that's what you are missing! Find that and you will remember my words..

  • Pan Metron Ariston.



I know that you might either disgrace these words or identify yourself in some. I am not reactive about their validity but what makes me wonder is the predictable and soulless way they are expressed by most of the people I've encountered in life. It's like strictly DEFINING life through some laws. And living by that definition because it gives them the feeling that they belong somewhere, that they all agree in a common sense and practice upon that in life. The aura of people's voice that I received while listening to their words, where kinda emotionless, strictly defined, like they are living as they claim and oppress me to live the same way, for the simple reason that everyone lives the same way and this is the way everyone should be. There is no deep and true emotion in living, it's like these people act in life in ways that are considered normal and not because they purely enjoy it. It sounds like the mere feeling of belonginess/completeness of being purely normal, is the motivation in their life. And these people doesn't seem to care about "helping" me as they claim (As if I asked for their advice ;P), but rather concentrate on preaching about what's life and how they have "succeeded" in it while I didn't. It's like they want to fullfill their ego. And later they tell me how miserable I will be if I don't follow their path. But if they constantly scream that I am "miserable" then I'll start believing it!

Roughly, so odd was the feeling I received over all this criticism in the way it was expressed to me by most people around me. What they don't understand is that I haven't choosen to be like this! I wasn't deviating from the average person because I suddenly made a thought that maybe it's better to be like this. I have another theory about this which I'd try to explain later. What I received is an arrogant attitude, which is like I am a clueless child that doesn't know what's good or not for me, it's like I "decided" to be lonely, unsocial, diferrent, weird, deviant because I suddenly made the "false" thought or because I am lazy, spoiled, wrong and they have to tell me. The way they try to "help" me is like blaming me that I have taken the "wrong" path. How much do I friggin hate it when some "cool" guy approaches me to break my nerves to say in a witty way: "You know guy? You shouldn't be like that, it's not good I tell you. You will be unhappy in your life, what you are doing here is wrong and hey look at those chicks, great eh? What? You don't like them? Hey?!" :PPP

And what they don't understand no matter how many times I told them, is that the same common beliefs/truths and cliche phrases associated with them, spoke by most of the people around me each fuckin day, became such a big oppresive set of spikes in my head that even forced me to be more defensive and enclosed to myself, avoiding people and struggling to be normal not because I enjoyed the common way of life, but because I was fighting with the idea inside my head. I sometimes tried to be social without enjoying but just for the mere feeling that I am "normal" for one day. But it was still a struggle, especially when I "had" to do it. They don't understand the damage they've done to me (and they call that "I am trying to help!"). That's also why I despise "predictable" beliefs which are so easilly spreaded around because they sound so "simple" and "right" and everyone clicks on them (Called also memes. Blame socialization and human nature which needs to have a common point of reference/belongingness), especially when I feel that some of them are so blatantly wrong, though ignorant people tend to believe and preserve them because everyone says so. So, I became quite questionable/sceptical on rumours/beliefs that are easilly accepted by most of the people. I feel that people are such ignorants to listen to me. Even now I know more about myself and the whole issue, trying to give my best to make them understand doesn't work. I receive the same cliche phrases and common beliefs back. They don't even care about why I am actually so diferrent. They care only about watching me becoming as "normal" as them but for what reason? (They also confuse the reasons with the results, I'll explain myself later on that)

My whole personality evolved based on my struggle. I became quite defensive towards what people call "real life" and the spreading of common "truths" that people accept as they are because everyone says so. Most of my personal beliefs are constructed upon my worries on this issue. One of them is that everybody is diferrent/unique and if something makes totally sense for me in life, it doesn't mean that it should work the same way for the rest. Most people don't understand that there are several "facts", several "truths", several "worlds" out there, as many as all of us. Each of them thinks that if a way of life works for him, it's a universal truth that all of us should follow. The quote below speaks ironically about this..

I try my best to be just like I am but everybody wants you to be just like them. (Quote from LCP Memories C64 demo)

While I am more determined about the matter, I still struggle (doubt actually) with some of these beliefs. After so many years! Even though I am closer to knowing and believing in my path now. My wish is to have a free mind and live life as I enjoy not being oppresed by the "ethics of life" of our times (Quest for freedom). Another wish is to get more deeply into this and several other aspects of human nature/sociology and try to understand why all these, and try to let them understand deviant people just like me. To know and use my knowledge for the good of all. (Quest for truth). And then I have a dream. Serenity. Exactly these three cores matter a lot for me and are main parts of my personality. Remember also my previous subject ("A wish"), my Pure-OCD condition, to combine with what I wrote here. They are all connected in my life..

It's too late and I have to stop here. Unfortunatelly I haven't written all of which I wanted to and not as comprehensively or briefly as I wished (I was in a rush), thus I'll continue another time in a next post (Part 2). I'd like to talk there more about the people that I call "deviants", what's the meaning of "diferrent" compared to "social", to make an interesting analysis upon that and what we perceive with these things and then speak of some cases of people which gave me hope that someone might think diferrent (even not a special person but the common Joe, so surprising!). Plus some interesting medical cases that shows off my beliefs.

I had a dream..

Wednesday, November 08, 2006

A wish.

Today is my namesday. Namesdays are not as important for me as birthdays, because my name beeing Michael is no such special occasion as my birthday is. Nevertheless, it's more possible that people remember you in your namesday. I forget when most of my friends were born.

Sometimes we send wishes and it's hard for me to think of a very imaginative wish. The usual keywords are girls, money, success, good health, happiness, etc, etc. And it's how you blend all things together in a good written wish. Boring to have to deal with that assignment each year.

Some of these things might be good for me. But I know I'd be still living through anxiety no matter if I had the whole world with me. I'll continue doing my best in life, but there is one thing that wins over all for my case. No matter if I am sick, well, alive, dead, succesfull, deep in shit,. one matter counts! The way I feel.

And I feel quite good today. My mind is peaceful. It all makes sense..

Serenity.

p.s. This is what I'd wish to myself in life. The rest doesn't matter..

Saturday, October 21, 2006

Fourty two

What is the meaning of the question?

I am not sure what people seek when they ask about the meaning of life. The question is far too general and could be interpreted in several diferrent ways. Why are we living? What is our purpose? Why are we suffering? Is there a reason for all this? What's the meaning of life, the universe and everything? Where does it end?

I had been pondering through similar questions in the past as much as you did. I think that the primary motives that led me through such ruminations arised from more practical issues in life. I feel that our urge for finding answers comes from our personal worries at first. The more generalized questions follow up later, maybe in a wish to find the ultimate answer connecting everything and showing us in a very simple way the path for a happy and wise life. Sort of that.

The biggest part of our philosophy revolves around humans and their problems. That's quite a primary and universal theme to think about indeed. I've observed that whenever I am in a bad mood, I jump into the routine of overanalyzing various matters of myself and my life till I start wondering about the meaning. The pattern goes like this: Why does my life sucks? => Why do I have to go through all this? => What's the purpose of my suffering? => What's the reason to be alive then? => What's the meaning of life? => What is my role in the universe? => etc. Till I reach the ending point of subjectivity and nihilism.

That's how I end up from my practical problems to the abstract questioning. I think that when someone asks "What's the meaning of life?" he/she actually asks "Why do I have to live this everyday and then die miserably?". Though there are other motives behind the ultimate question too I believe.

Some people try to define the meaning in a diferrent manner. The thinker now doesn't try to find a purpose on our suffering, though the whole search revolves around the definition of the most important aspects of life. Answers like these are: "The meaning of life is: girls, wealth, hapiness, girls, health, girls, the river, the mountain and again girls ;)". Maybe it's the thinker's urge to find what he/she wants more from life, to underline which aspects of it are the most important for him/her and thus follow their own path based on these predefined standards. The motives behind this are very personal and come from the inner desire to set some standards for someone's life. Maybe the meaning reflects our wishes and future plans in life here.

As you can notice in both descriptions (abstract philosophical or practical definitions), the search for a meaning revolves around our personal worries or dreams about life. Thus it is very personalized and diferrent for each one of us. That concludes, it's maybe not a good idea to oblige people to believe in one single universal truth. Perhaps the universal truth is mostly interesting for philosophers even though it's more realistic to seek for small answers in more practical problems rather than the One that explains everything. How stupid it is for us humble humans to actually think that we can move so far in wisdom? Nah..

I once thought that the meaning is to search for my own meaning. How cyclic :P

True for my case. While other people might strongly define their basic aspects of life in order to actually live it, for me the meaning and the path was one and the same thing. As I grew up, my early experiences slowly generated my personality, my suffering defined my focus, and it's the path itself that follows me as I like to say. In the about box, I keep the negativity about what I started to seek since my early years, though the latest data have canceled the fade away ;)

The rediscovery of my OCD case revealed a lot about myself and gave me a new boost, explaining everything properly, from the reasons of my suffering to my obsessive passion that made me follow the narrow but possibly fullfiling path instead of let it go and live a simple life.

It's hard to explain right now, but in a nutshell, my path is a combination of my overthinking, my sad past and the urge to discover inner truths people aren't aware of, with the wish that they will be used to make people know about deviants that suffer and teach them understanding. Since my fifteen, I was aware and accepting of the fact that someone might differ from the rest and that's because I was also diferrent and that had it's costs in a society with some standard aspects of life most "normal" people follow. It was during that time I also thought that because of my case I overanalyzed things a lot and gave them a second thought and somehow I felt that knowing the truth can help people. The focus was quite strange and distorted, though it starts making a sense now I know myself better. The meaning is myself and myself is the meaning. I like how nicely it cycles inside my head :)

This is only the philosophical aspect of my path, the motives and self behind the whole construction of it. I haven't talked about which aspects of life I find more important for me in practice. From Eugenia's post, maybe one and a half applies for me ;). Though, it never happened that I tried to define the meaning of my life this way because I was living the little things without thinking it much. I can't answer that right now. Only the obsessional path is strong and properly defined in me.

What about your own life meaning? It's your own personal meaning and I'll be glad to read and accept it as your own part, which just reflects your own personality I guess. Why can't we accept someone else as he/she is and want that our personal beliefs match other's lives? Why are there people who try to persuade me that I am unhappy for the path I've choosen?

I believe now.

Sunday, October 08, 2006

My OCD story in a nutshell.

Since I am getting too obsessed about my OCD and maybe I made you wondering twice, I decided to write few words in here. Not a big well written story that was originally planned, rather than as simple as it gets explanations, a history and few thoughts. I really need to express myself and give you the facts about this..

OCD stands for Obsessive-Compulsive Disorder. There are two major kinds of OCD. The traditional and more popular one and the more unknown and unseen called Pure or Primarily Obsessional OCD.

In the first one, the sufferer encounters an unpleasant thought (obsession) and tries to react to it with an external ritual (compulsion). Excessive keylock checking, washing, cleaning, hoarding are only few of the compulsions out there. I think you have noticed some of these in the movies :P. The patient suffers from unwanted thoughts like "If you don’t clean your house everyday for 12 hours, you will have germs around that will kill you.". These thoughts forces him/her to complete the compulsion more and more (e.g. excessive cleaning), though while this would naturally bring relief and end the cycle, it has the opposite results. The OCD traps you into continuing your compulsions because you fear about the negative results. Your fear is what fuels the OCD which starts the cycle again! I really don't know how it is to live an everyday life with such kinds of rituals that you are forced to complete, cause I never had such ones wasting my life, though the whole philosophy is similar to the Pure-O kind from which I was suffering.

The diferrence in the second one is that there are no external rituals here. The whole cycle of anxiety->reaction goes entirely through inside the sufferer's mind. Though, it is considered that there are still compulsions answering to obsessions here, it's just that these reactions to the unwanted thoughts manifested as thoughts themselves. Some say that the term Pure Obsessional is misplaced for that reasons (And thus Primarily Obessional is prefered). Compulsions play a role here too, though they are not outside for the world to stare. This kind of OCD is not so known, though several people are found to be suffering from it and only recently there was proper research going on in the topic. The reasons are that suffering goes in silence, because it's all inside someone's head and there are no characteristic external rituals for family members/friends to stare, also the thoughts are so shameful that force the victim to keep them secret. I'll be back more into this through my own story.

My first unwanted thoughts had a religious theme. A simple idea that popped up suddenly: "What if I went into a church and accidentaly made disrespectful thoughts towards religion?". That idea was enough for a follow up of unwanted thoughts because I instantly thought it was possible for my thoughts to harm me and had a fear of making these thoughts which brought more of them. I think I was 14-15 years old or younger when the first symptoms appeared if I recall well. And yes, I tried to confess about them to my mother while I was too doubtful about this. The reaction was possitive but expected. Thoughts can be random and it's natural that these might be shameful and unwanted sometimes. I was for one day relieved with this thought, though I had a bad feeling about this, that I'll wake up the next day having to bear the same suffering. And so was it..

My most common unwanted thoughts (which are called spikes in the OCD terminology and that's how I will call them from now on) had later to do with thinking of violent themes, sex orgies, wishing death or disrespecting people I'd see in front of me. It's like a demon tortured my soul by forcing me to make thoughts that were incompatible to my personality. Either by making me thinking about oral sex with male friends, torturing my loved ones or stupid thoughts like "If you step on the cracks in the pavement, a loved one of you will die". I never wanted to have these thoughts, how much about acting on them and that's similar for all OCD sufferers as far as I am aware. Such are the usual bad thoughts most Pure-O sufferers encounter, though each person can has his own spikes that might not bother others OCD sufferers at all except of him/herself, because everyone has a unique personality makeup.

You might say that everyone has such kind of thoughts at times. True because my friends have talked to me about similar thoughts when I talked to them about my OCD. This is the point where I'd like to make a distinction. The diferrence here is that these thoughts never bothered my friends. They passed once or twice through their mind and left unnoticed. These people could go on in life with confidence, caring about other more important and true matters.

These thoughts could get in my mind and make me thinking it harder and trying to excuse about them more and more for the rest of the day. They totally killed my self-esteem and sometimes they made me cry alone. Even when I understood that this was a nasty game of my brain, this fact couldn't wipe them off. It was even more suffering to know that even if I know this is a mechanism in my brain and so it wasn't me who was doing intentionally the thoughts, I still couldn't get rid of them! Or actually if I could stop caring about them? If they could stop making me feel so bad? This went on for years and everyday I woke up I thought I would never get rid of this ugly virus from my mind. It made me sad, sad, sad..

That's the diferrence between an OCD sufferer and everyone who can have such random thoughts too. The sufferer obsesses about these thoughts and this is what gives power to the further cycle. Then he/she is bothered for long periods with these thoughts that continue cycling in mind because of the fear of them, completely destroying self-esteem, making him/her acting weirdly, becoming unwanted to the people and family members around because they are not acting as "normal" as expected. It all goes through a vicious cycle which usually brings more problems in their real/social life. As a chronic disease (That means not a temporary quirk, but something you have to bother with for the rest of your life) it can bring up depression. Some people recently thought I might suffer from bi-polar depression (it has a very common relationship with OCD), even though I had never really noticed this on myself (I don't know how weird it really is to suffer from depression). I don't know if this explains my periods between passion and inactivity concerning OCD and my creative activities, the strong mood swings I sometimes feel to have. I haven't verified that yet.

Some people wonder why didn't I seeked for help if I was troubled so much by such a disorder. They say that if I had this OCD I claim, it would probably be too noticable. Since I looked fairly "normal" to them (regardless some strange but funny quirks ;P) I must not have this thing. Such is the nature of OCD (especially the Pure-O type) that is not easy to distinguish. It's sometimes characterized as the "suffering in silence" anxiety disorder. To explain myself, several reasons kept me away from seeking for help. First of all I wasn't sure whether this cycle happens also to most other people (it does but maybe not so excesively). Secondly, I was too ashamed to uncover my unwanted thoughts. All together, I thought it didn't deserved the try. At hard times I repeated to myself this can't be normal, maybe it's some kind of an unknown disorder nobody knows. And thus this became my big ugly secret.

Two or three years from now, I was so fed up with it that I decided to ignore it. I had other more important things in life to bother with and thus it succumbed into oblivion. The unwanted thoughts bothered me only slightly. I could still feel it deep inside me though. This wicked mechanism, this demon of my mind. Somehow I felt like this was something I had to look upon in the future again.

The revelation came when I accidentally read about "Obsessive-Compulsive" on wikipedia. I've read this pair of words somewhere in a blog and wonder what that means. Out of pure curiosity I ended up surprised and happy to have found so unexpectedly what was it called, the thing that was always bothering me. Before that, I kept ruminating over my life, the universe and everything, walking the wrong path with numerous assumptions about myself, nobody of them feeling so true. I was always in doubt. I thought everything is subjective and I'll never find an answer that feels so good about what I am. I only had this feeling when I discovered the name of my disorder. Everything suddenly started to make a sense when I read more about it!

I already knew about this bothering mechanism in my mind since an early age and lived it's implications, I was just not aware this is a known disorder I could investigate further. What I didn't especially know was that this anxiety mechanism called OCD, didn't only made me suffer with those stupid thoughts, but also killed my self-esteem in real life matters. Negative thoughts like "I am not too social enough" were extremely magnified in my case. I was always in doubt about myself and doubt is a very common characteristic in OCD sufferers. Overanalyzing, thinking it too much and too seriously (obsessively), vicious cycles, endless ruminations, negative feelings are overmagnified in our case. These characteristics affected negatively a big part of my real/social life. Finally, I can now see the whole image clearly! Even my passionate engagement in a creative hobby which occupied my life and became an obsession is properly explained now. It helped my mind focus off real life into something else that could give me a positive boost on my low self-esteem which I was missing in real life. Till I finished another creative work and started the negative cycle again. Everyday I refine the moments of my past with the new data. Everything fits perfectly now in my new explanatory system. The old predictable beliefs of my friends about what's the matter with me are only bothersome, confusing and lead me to the wrong way. I know now..

And thus, I am here, knowing this usefull fact, more sure about myself than ever. The road is still long though. Everyday, I feel how much anxiety and the negative cyclic thinking affects my life. I can see it in realtime now, I got so aware of my own way of thinking that I can truly see it. For me, there is no doubt about having OCD, though the matter is what follows from now on..

To be continued.

Kewlers & MFX - 1995

Kewlers & MFX - 1995

Είχα να νοιώσω τέτοια συναισθήματα για demo από το 2000. Catchy music, καταπληκτικά εφέ, style, bring back the old demoart από τους Kewlers! Ίσως η τελευταία τους δημιουργία πριν αποχωρίσουν από τη σκηνή..

..δύο μέρες πριν πάω στρατό συγκινήθηκα βλέποντας αυτό το demάκι στο Assembly TV. Πραγματικά είχα καιρό να νοιώσω από demo release έτσι!

The scene is not dead :)

Tuesday, September 26, 2006

So little time..

..too much I want to write :(


26/09/06

Maybe I'll just write some of my news in brief here. Netcafe's in Kavala are quite cheap (1E/hour). My first transfer was in an army camp near the city. I serve my duty here as a military mailman. It's more relaxed now, even though there are still some responsibilities I don't always manage well and that make me quite anxious. Whatever, I should be sattisfied with the new position while I am not.

Not with myself. The problem is me. I am not functioning well. I never was.

I've started filling the missing puzzle pieces about what's really going on with me. And that gives me hope. The truth should not be something that I should be ashamed for. All these negative thoughts of a life I couldn't manage because of self-fault were not driving me anywere. Instead they kept the bad things going on, making me more reactive to change, thus alienating me from the rest of the world. I've build a whole inner universe of beliefs because of all these voices in my head, instead of looking for the missing pieces of my puzzle which gave me now some proper explanations and moved the hard feelings away.

I try to remember fragments of my past, searching for alternative answers about who I am via the new data I've gathered. The idea that something more dreadful than the usual psychological explanations might have affected me, seems more true each day that passes. I feel it inside me. It seems that I am more fragile than other people, having lost an important part of my life because of my fear. It's not because of some bad treatment during my childhood, not something that can be as easilly treated by myself. I feel it everday, especially now I've been more self-focused/observant of my reactions/feelings in realtime while thinking about my Pure-O "self-diagnosis".

People are in disbelief about this. Most of them tell me it's just my idea. Sometimes I am in doubt, sometimes in shame, thinking what if I was a douche in all these and I am just trying to get attention (what they blame me for). I hate myself for putting me in that position, instead of believing what is clear to myself. The new data gives me a diferrent perspective on myself. It finally makes sense!

..in 30 minutes I should be back in the camp or get lost :/


30/09/06

Home now:

Life is so strange. Psychedelic. Something unique happened today at home. Some ideas I've read from a book and the fact that I decided to discuss with my mother about my "diagnosis" on OCD today, were the elements which brought me to this point. Though, I am afraid I may be feeling diferrent right this moment. Strange.

..I'd like to write more about this and the basic idea in the book but maybe 'll do so later. Atm, I tell you that I managed to communicate while being outside the box.

This OCD story feels kinda strange to you? The psychiatrist in the army gave me some medicine for it (Zolax). I am curious about the results upon me. Sometimes I doubt about the obvious, but I have to try. It's maybe my last chance to know something atm. I want to see how my mind will be without the anxious thoughts. I want to know. I am in doubt about my OCD story (but OCD makes me doubt) and I want to know. I must!

p.s. Yet another blog without comments and empty posts. Dark Wisdom is the other side of me which might have survived after the change. At first I thought I'd write about my OCD experiences, trying to explain the view from an alternative side but there is more to it. Just wait..

p.p.s. Maybe tomorrow I'll forget why I opened that blog. Till DW takes care..

Monday, August 21, 2006

Armyfcuk.

My first two weeks in the army. First week. First three days. Insecurity. Loneliness. Sadness. Guilt. Oppresion. It's all in my head. If I could take it easier as most other people I wouldn't go through all this. Or?

It's natural. When the army starts, logic ends. Not to be taken seriously..

But that was me. A diferrent experience, checking my limits, revealing facts about myself. I've visited the psychologist three times. The first time was the interview, the second was when he asked me to come again for another appointment. I really was in need to visit for the third time. Maybe there will be a fourth time but I don't feel like visiting now. Though, I'd like to grab the chance to reveal more about myself to a psychologist because I almost never did this before in my life.

There are two places where I don't feel insecure in the army. The toilet and the psychologist. Because I can have my privacy and time for myself there :P

Most people could see there is something wrong with me during the first days. Well,. nothing really wrong, it's natural for most people to look afraid/anxious/serious (psaromenoi) the first days of their army duty, though I believe I was in a greater degree than most people there and revived much later.

There are so many things I have to learn or work at each day that I do not wish. And there are officers who will shout at you no matter if you try hard and have finished all your work well (in your opinion). It's the army. I shouldn't take it too seriously.

Sometimes, because I am too anxious, I make many mistakes or just sit there in the corner doing nothing. Sometimes I am pissed off with all these that I don't have any mood to finish what I don't care about. I felt like my emotions and my personality were totally oppressed. The blame hurts me.

It's not that I am afraid of punishment. I knew that those two weeks before swearing, they couldn't touch me. And even after tomorrow when I'll be back, I won't care about receiving a punishment. It's just that I am somehow affected by their blaming. I feel totally incompetent. But did I asked about this?

During the second week I got a bit cooler (ksepsarwsa), engaged more with the people around me, let some of my feelings released and wasn't looking too serious all the time.

Though I started to get bored.
And counting the days is senseless..

I am in Thessaloniki now. I've got the authorization to be free for 3 days at my homeplace as all soldiers do. Real life seemed like a paradise after two weeks of nothingness. I was wondering how could I whine so much about life in the past. The question arises when you really miss something for a long time. I had temporary lost my freedom in the army and everything in real life suddenly looked marvelous!

Though one day before going back, feelings got mixed. Because I've seen the "paradise" now and soon I'll miss it for another 2,3 or 4 weeks again.

Time has passed too fast here. I felt like I didn't exploit my 3 free days too much. I've checked the internet (too much spam to clean up ;P), went out with few friends, drank some beers, eat a lot of dirty food, slept in my bed and enjoyed the luxurious toilet at home :)

I'll take some good things with me in the army. My MP3 player with my favorite music, my Gamepark32 handheld, few books or magazines, a workbook to write algorithms in paper,. I think that's enough atm. More ways to escape, though I will probably miss being creative.

The army still sucks though. Maybe it's better to not focus in that thought. A good escape is to have fun with the other soldiers of my group. There are some funny people here and when they get bored I almost cry out of laughing with their stupid jokes. A good way to escape. My only way the weeks that past. I was even missing that part at first because I was too shy and anxious..

I don't know what else to write. Each time I'll receive the authorization to go home and be free for few days I may post my experiences and thoughts here. The rest of the time I probably won't have access to an internet connection in the army. I'll be totally offline but nevertheless I will be glad to read your comments each time I get back home :)

:}
:|
:/

Monday, August 07, 2006

Φεύγω;

Ένα post, μια αφορμή, κάποιες σκέψεις, μια πικρία, ένα βιαστικό μήνυμα. Μα πως είναι δυνατόν να τα παρατήσω; Μου είπανε πως δεν πρέπει να παίρνω αποφάσεις όταν δεν είμαι καλά. Να περιμένω την επόμενη μέρα όταν θα έχω καθαρό μυαλό. Το ήξερα ότι το statement μου ήταν γελοίο μιας και θα ξαναγύριζα μετά από μια βδομάδα. Αλλά ήθελα απλώς να δηλώσω πως έχω βαρεθεί την όποια σχέση μου με την σκηνή..

Ξαναγύρισα όμως στα παλιά; Περίπου. Αναρωτιέμαι πως τους φάνηκε που επανήλθα με ένα μικρό demo 2 ημερών δουλειάς. Το Creep Tea. Αστείο release, το φχαριστήθηκα. Βασικά εκεί που είχα βαρεθεί τη σκηνή περισσότερο από τη ζωή μου, θυμήθηκα έναν διαγωνισμό demo για το GP2X με φράγκα, και μου τη βάρεσε να κάνω demo σε 2 απογεύματα. Με αυτή τη διάθεση!

Έτσι απλά. Well, δύσκολα όμως γιατί έπρεπε να σύρω τον εαυτό μου με κακή διάθεση στον κώδικα και αναρωτιέμαι πως τα κατάφερα να στρωθώ και να τελειώσω κάτι τόσο ικανοποιητικό για το σύντομο deadline και τη διάθεση μου. Χαράς στο κουράγιο μου να ασχολούμαι με demos τόσα χρόνια, μόνος, με κάποια παράξενα κίνητρα που δεν σχετίζονται με το χρήμα αλλά είναι προσωπικά, αυτά που θα έκαναν κάποιον καθαρά δημιουργικό. Χεχε..

Ποιός θα περίμενε όμως ότι θα κέρδιζα και το πρώτο βραβείο (300$ =) ενάντια σε τόσο καλές συμμετοχές(8 στον αριθμό); Χάχα!!! Προς το παρόν ακόμα διασκεδάζω με τη γκρίνια του γάλλου που πήρε την τρίτη θέση και ακόμα αναρωτιέται γιατί βγήκα εγώ πρώτος. Άχαχαχα!!! Ακόμα το φυσάει και δεν μπορεί να κρυώσει. Του έριξαν και ένα ξεχεσίδι οι organizers και ηρέμησε.. (κακίες ;)

Από τους λίγους διαγωνισμούς στην demoscene με έπαθλο λεφτά (ξεχνάω όμως και τα μεγάλα demoparties με big sponsors και τρελή οργάνωση από πίσω). Πρώτη φορά τυχαίνει να "πληρωθώ" από την καθαρά χομπίστικη ενασχόληση μου. Είναι και αυτό κάτι που με κάνει πιο χαρούμενο και δίνει χειροπιαστό νόημα σε αυτό που κάνω (Μάλλον έχει χαθεί πια το καθαρά δημιουργικό κίνητρο :P). Πάντως λένε ότι περισσότερα θα βγάλεις σαν πωλητής χάμπουργκερ στην καντίνα του assembly party παρά στέλνοντας demos στους διαγωνισμούς των μεγάλων διοργανώσεων :)


Am I back or not? Θα χαζεύεις τη βροχή στα τζάμια και θα σκέφτεσαι water effects μου λέει κάποιος στο Pouet. Πώπω, είδα χθες και τα demo releases του assembly party και κα**ωσα! Τη γενική εκδοχή για την σκηνή την ξέρω. Όποιος έφυγε ξαναγύρισε. The curse of the scene! Εγώ πάλι ας πούμε πως θεωρώ ότι γύρισα για δύο μέρες για να πάρω τα φράγκα και να τις σκαπουλάρω ξανά. Χαχα! Χαχαχα! Και ξανά χαχα!!! (Κακίες πάλι;)

Εγώ ένα ξέρω. Μπορεί να μην έφυγα από την σκηνή αλλά ο στρατός σίγουρα θα με αναγκάσει να την ξεχάσω για αρκετό καιρό. Φεύγω μεθαύριο. Ίσως αυτό να είναι και το τελευταίο μου post για καναδυό μήνες. Γενικώς θα φύγω από τη ζωή και θα ξεχάσω τα πάντα! Ground zero.



Και έτσι καταλήγω να σας αποχαιρετήσω..

Thursday, July 27, 2006

H4x0rs και @@

Έψαχνα κάτι τηλέφωνα νοσοκομείων για να πάω να κάνω μια ακτινογραφία θώρακος για το στρατό. Πήγα να πάρω τον χρυσό οδηγό αλλά ο αδερφός μου μου πρότεινε να αφήσω τις παλιές τεχνολογίες και να κοιτάξω στο internet επειδή είμαστε μάγκες εμείς με τα πισιά. Αχ ναι λέω, το internet, πως το ξέχασα ο βλάκας! Έτσι να είμαστε και εξελιγμένοι. (Βρε φέρε τον χρυσό οδηγό να τελειώνουμε, βαριέμαι να ψάχνω τώρα και να μην βρίσκω στο χάος). Εεε, και τελικά πήραμε τα τρια μας.

Η πλάκα είναι όμως ο λόγος που συνέβει αυτό. Και στις δύο σελίδες που μάλλον θα βρίσκαμε πληροφορίες είχε πέσει χακιά (δείτε και δείτε (προσοχή, παραπέμπει να κατεβάσετε υιό σε μορφή screen saver!) αν προλαβαίνετε). Προσωπικά δεν έχει ξανατύχει να συναντήσω χακιά realtime. Το πως μοιάζουν οι χακαρισμένες σελίδες είχα δει κάποτε στο hack.gr έτσι για να σπάσω την περιέργια μου. Οπότε ξαφνιάστικα, μέχρι και save τις σελίδες έκανα για να τις έχω :). Πρώτη φορά μου τυχαίνει και μάλιστα διπλή, και μάλιστα στις δυο ακριβώς σελίδες που έψαχνα για τα τηλέφωνα του ΑΧΕΠΑ. Ο νόμος του Μέρφυ στο τετράγωνο!

Τέσπα, τελικά κατέβασα το κίτρινο τούβλο (παλιά τεχνολογία που λέει και ο αδερφός μου, χαχαχα!) και έκανα τη δουλειά μου σαν κύριος. Ειρωνία έτσι;

Αλλά όλη αυτή η ιστορία μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω για τους χάξορς, μάξορς και λοιπά κατακάθια. Πολλές φορές εξοργιζόμουνα στο παρελθόν με τη συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων και τα ηλήθια κίνητρα τους, σχεδόν δεν ξέρω γιατί έχω τόση απέχθεια με τους "hackers", αλλά don't get me wrong, δεν είναι όλοι σκάρτοι, έναν γνωστό ξέρω που ασχολούταν με αυτά τα πράγματα και είναι πολύ σωστό άτομο ενώ προφανώς θα υπάρχουν και εντάξει άτομα εκεί μέσα και δεν θέλω να γενικεύσω. Απλώς κάτι μου βρωμούσε τόσο πολύ σε αυτήν την υπόθεση που εξοργιζόμουν με τους μύθους που έχουν στηθεί γύρω από το όλο ζήτημα. Ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να το αναλύσω όπως το νοιώθω εγώ σε ένα άρθρο παρά μόνο σε δικτυακές συζητήσεις όπου το κούραζα χωρίς να το αναλύω όσο κατανοητά θα ήθελα. Αλλά τώρα βρήκα ακόμη μια αφορμή..

Τι με ενοχλεί πίσω απ'όλα αυτά; Το γεγονός ότι μπλοκάρονται οι υποδομές του internet για κάποιους μαλάκες που νομίζουν ότι κάνουν κάτι; Η μόδα του χάκινγκ; Ο εσφαλμένος μύθος που έχει δημιουργηθεί; Τα ηλήθια κίνητρα πίσω από τα attacks; Το μη δημιουργικό αλλά καταστροφικό της υπόθεσης; Ίσως ένα συνοθύλευμα από όλα αυτά συν τις επιπτώσεις που έχουν όλα αυτά μαζί.

Άσχετα με το θέμα των χάκερς, με ενοχλεί όταν μια ιδέα είναι τόσο δημοφιλής, που όσο παράλογη και να φαίνεται, καταντάει κοινή αλήθεια. Την ακούς τόσο πολύ που στο τέλος την πιστεύεις. Διαδίδεται σαν τρελή (memes). Αλλά όταν ένας που ίσως σκέφτεται τα πράγματα κάπως διαφορετικά, αναλύσει αυτήν την ιδέα και ανακαλύψει πόσο άκυρη είναι, ξαφνιάζεται από την τρομερή αποδοχή που έχει αυτό το ψέμα (κατά την άποψη του). Ακούει πραγματικά τους πάντες να το διαδίδουν με τρομερό πάθος και σιγουριά και αναρωτιέται αν τελικά είναι ο ίδιος άρρωστος. The world is on heroine.

Και ειδικότερα, έτσι ένοιωθα και εγώ με αυτά που άκουγα για το "hacking" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί το συσχετισμό του με αυτό που εννοούμε σήμερα τον θεωρώ εμετικό). Αλλά ας πούμε ότι μπορεί να είμαι εγώ ο άρρωστος και για να το πιστεύει τόσος κόσμος μάλλον θα ισχύει (μισώ αυτή την παραδοχή). Αυτό για να μην είμαι και τόσο απόλυτος και απλώς να προσπαθήσω να καταδείξω που βρίσκω σφάλματα σε όλο το παραμύθι. Ας ξεκινήσουμε από το παρελθόν..

Κάποτε το hacking σχετιζόταν με αυτό που μου αρέσει να κάνω στον υπολογιστή. Να την ψάχνω τρελά και να το κουράζω στον κώδικα. Μέχρι και μερικά από τα κίνητρα του γιατί το κάνω αυτό χωρίς να πληρώνομαι σχετίζονται με αυτά πίσω από το αυθεντικό hacking. Οι hackers πάλι θεωρείτω ότι ήταν οι δεινοί προγραμματιστές που έθεσαν τις βάσεις, οπότε δεν μπορεί ο καθένας εύκολα να κατονομάσει τον εαυτό του hacker έτσι απλά. Αλλά ποιός θεωρείται και ποιός όχι δεν με απασχολεί εδώ πέρα. Σημασία έχει ότι το original hacking είχε να κάνει με ενθουσιώδη άτομα που λιώνανε στον υπολογιστή, ξέρανε τα άπειρα για δίκτυα, προγραμματισμό, hardware, λειτουργικά, κλπ. (Δεν έχει ίσως σημασία η ειδικότητα παρά το πόσο καλά το ξέρεις. Κάποιοι λένε ότι ο όρος θα μπορούσε να εφαρμοστεί και εκτός υπολογιστών για τον guru σε κάποια επιστήμη), και γενικώς εφευρίσκαν νέες μεθόδους, ιδιοφυείς ή μη συμβατικές συνήθως, για να ξεπερνάνε προβλήματα και να κάνουν θαύματα στο αντικείμενο τους. Αγαπούσαν αυτό που κάνουν και το ξεσκίζαν(hacking :) μέχρι αηδείας!

Σήμερα ο κόσμος αναφέρεται στους παλιούς hackers με ωραία λόγια, σεβασμό, θαυμασμό, δέος! Τι σπουδαία που είναι αυτά τα άτομα, πόσο βοήθησαν την πληροφορική, τι αλλαγές επέφεραν και με τι ήθος! Ως εδώ συμφωνώ και επαυξάνω. Π.χ. genuine hackers της ιστορίας θεωρούνται άτομα σαν τους Ken & Ritchie (Δημιουργοί του Unix και της C), Richard Stallman (free software foundation), Linus Torvalds (Linux) αλλά θα προσθέσω και τον πολύ αγαπημένο μου John Carmack όσων αφορά τις καινοτομίες που επέφερε σε 3d game engines development (για να αναφέρω και κάποιον που θαυμάζω από τον τομέα του graphics programming με τον οποίο ασχολούμαι). Σπουδαία άτομα που γουστάρουν αυτό που κάνουν και αλλάξαν εποχή. Με καλή ηθική και αθώα κίνητρα.

Τι σημαίνει όμως σήμερα ο όρος "hacker"; Εμμ.. "Πώπω μου χάκεψε τον υπολογιστή!", "Μπήκαν χάκερς και μου τα γάμησαν", "Δεν μου λες; Χάκινγκ ξέρεις να κάνουμε καμιά πλάκα;". Το τραγικά αναμενώμενο σημαίνει. Αυτό που καταλαβαίνει ο περισσότερος κόσμος σήμερα. Η μαγκιά των πιτσιρικάδων, το να 'χακέψεις' ένα site (το γνωστό defacing) για να γράψεις σε 1337 language πόσο γαμάτος είσαι και πόσο μικρή την έχει ο admin. Αηδεία! Πραγματικά ακόμα προσπαθώ να καταλάβω που χάθηκε η μπάλα και αλοιώθηκε τόσο αισχρά αυτός ο όρος. Ακόμα προσπαθώ να ανακαλύψω το κενό στην ιστορία. Και ο όρος είναι το λιγότερο που με νοιάζει. Ένα γεγονός είναι τραγικότερο για μένα. Καταλήγω σε αυτό παρακάτω..

Τελικά το συνοθύλευμα όλων αυτών των πραγμάτων που με εξοργίζουν και ταυτόχρονα με τρομάζουν συνοψίζεται στα εξής 3 facts:


  • 1) Υπάρχει σήμερα ένας μύθος για τους "hackers" όσων αφορά το πόσο σπουδαίοι είναι, πόσο θα πρέπει να τους σεβόμαστε και πως αυτοί είναι μεγάλοι επαναστάτες και θα αλλάξουν κάποτε τον κόσμο.

  • 2) Αυτός ο μύθος στηρίχθηκε στην παλαιότερη ιστορία όπου οι πραγματικοί hackers έθεσαν τις βάσεις στους υπολογιστές με την λαχτάρα με την οποία ασχολήθηκαν πάνω στο αντικείμενο τους, συνοδευμένη από καλά κίνητρα και ήθος.

  • 3) Για κάποιον λόγο επικράτησε να ονομάζονται "hackers" αυτό που ξέρετε σήμερα και ελάχιστη σχέση έχει με τον παλιό όρο. Το χειρότερο όμως είναι ότι οι τιμές και ο σεβασμός που δίνονταν στους παλιούς μεταφέρθηκαν στα παιδάκια που χακάρουν σελίδες!



Ε ναι λοιπόν! Κάτι τόσο γραφικό και μίζερο όσο το να κατεβάζει σελίδες ένα παιδάκι και να ρίχνει μπινελίκια στους υπεύθυνους του site, θεωρείται μαγκιά και τιμή! Και μετά το ξαναεπαναλαμβάνει σε άλλες σελίδες νομίζοντας ότι έτσι πολεμάει το σύστημα. So what? Αυτό το πράγμα μπορεί να θεωρείται σπουδαίο; Και σε τόσο μεγάλο βαθμό; Οι επαναστάτες, οι διάνοιες που θα αλλάξουν τον κόσμο (κάνοντας defacings)! Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί που με καταλαβαίνουν οι οποίοι συνήθως είναι άτομα που ασχολούνται σοβαρά με την πληροφορική όπως και εγώ, οπότε βλέπουν καθαρότερα την όλη σαθρή εικόνα. Αλλά για το συντριπτικό πληθυσμό που είναι άσχετοι με τους υπολογιστές και ίσως και ορισμένους που είναι λίγο έως πολύ σχετικοί αλλά παραπλανήθηκαν από το μύθο, δεν ισχύουν αυτά. Δεν μπορούν να το δουν και συνάμα γουστάρουν και το "hacking" όπως προβάλλεται επειδή είναι καταστροφή και άρα μαγκιά.

Ειλικρινά συχαίνομαι τη στιγμή που προσπαθώ να επιδείξω την τελευταία μου προγραμματιστική δουλειά στην demoscene σε έναν τυχαίο γνωστό μου για να λάβω την απάντηση: "Τη μαλακία είναι αυτή; Χάκινγκ ξέρεις να κάνουμε καμιά πλακίτσα;;;". Και αν θα κάνατε τον κόπο να κοιτάξετε τον έστω και bloated κώδικα που έγραψα για το τελευταίο μου demo και την υποδομή των γνώσεων πίσω από τους αλγορίθμους που χρησιμοποίησα θα ξαφνιαζόσασταν! Ο φίλος μου αυτός (φανταστικό παράδειγμα btw) δεν βλέπει τις γνώσεις και το skill πίσω από αυτά που έκανα. Βλέπει το αποτέλεσμα! Και τι φαντάζει πιο cool από τις "χακιές" των γαμάουα επαναστατημένων νέων; Σιγά μην είναι τα βαρετά demos :P

Do you catch the whole drift? Αυτό θέλει να δει ο περισσότερος κόσμος, αυτό έχει επικρατήσει, αυτό είναι πιο αρεστό και οι περισσότεροι δεν μπορούν να δουν την όλη εικόνα παρά αναμασούν ότι ακούγεται ωραίο και έχει επικρατήσει. Και έτσι αυτό επικρατεί και γίνεται πραγματικότητα.

Το πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι είναι χαμένο. Ο τελευταίος (genuine) hacker πέθανε για μένα. Οι όροι "χάκερ", "χάκινγκ" και "χακεύω" έχουν μπει στην κουλτόυρα μας, αποκτήσανε την παραποιημένη σημασία στη γλώσσα μας, και ειλικρινά δεν μπορώ να πείσω τον καθένα να μην χρησιμοποιεί τους όρους αυτούς για να καταδείξει αυτό που αντιπαθώ. Θα εμποδίσω την εξέλιξη της γλώσσας; Αφού αυτό επικράτησε! (Εδώ εγώ τους χρησιμοποιώ λανθασμένα για να συνενοούμαι άθελα μου!).

Αλλά δεν είναι αυτό το σημείο όπου θα πρέπει να χτυπήσουμε. Ξεχάστε τους όρους και αν το hacking θα πρέπει να διαχωρίζεται σε red hat/white hat/black hat και άλλες τέτοιες παπαρίες. Μην μπερδεύεστε με αυτήν την παραφιλολογία που δημιουργεί περισσότερη σύγχηση. Το μήνυμα που θα μπορούσα να περάσω, ίσως είναι ότι για αυτό που αποκαλείται σήμερα "hacking" δεν θα μπορούσα να νοιώσω σεβασμό με τίποτα! Οι σημερινοί "hackers" δεν είναι σπουδαίοι, δεν κάνουν επανάσταση, δεν αλλάζουν τον κόσμο, δεν είναι θεοί με τίποτα! Πως είναι δυνατόν να μιλάνε όλοι με τέτοιο θαυμασμό για τα μαγκάκια που κάνουν defacing; Με τα κίνητρα ότι θα δείξουν πόσο σπουδαίοι είναι επειδή ξέρουν ότι όλος ο κόσμος θαυμάζει τους "hackers"; Αυτό που πράττουν δεν προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στον κόσμο και θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη δράση τους περισσότερο καταστροφική παρά δημιουργική! Μα καλά κανείς δεν βλέπει πια τι μεγάλη εικόνα;

Ουφ, τα είπα και θα επιστρέψω δριμήτερος με πάμπολες διευκρινήσεις που έμειναν γιατί υπάρχουν πολύ περισσότερα σημεία στα οποία παρατηρώ σύγχηση γύρω από αυτό το καυτό για μένα θέμα.

p.s. Μια όμως είναι η διευκρίνηση που θέλω να κάνω. Ορισμένοι κάποτε προσπαθήσαν να κάνουν το διαχωρισμό μεταξύ των πραγματικών και μη hackers, παραθέτοντας τον όρο crackers για αυτούς που απλά κάνουν defacing. Αν και λίγο με νοιάζουν οι όροι γιατί κατάλαβα ότι μας παραπλανούν από το να αναγνωρίσουμε το όλο πρόβλημα, εδώ θα σηκώσω ένσταση! Ως scener, θέλω να αναφέρω πως οι crackers είναι αυτοί που σπάνε το copy protection των εμπορικών προγραμμάτων ώστε ένας πειρατής (warez dude) να μπορεί να κάνει άπειρες κοπιές χωρίς προβλήματα. Αυτοί οι crackers βάζανε και menu με άπειρες ζωές στα παιχνίδια (trainers) ενώ πολλοί πιστεύουν ότι είναι οι πρόγονοι της demoσκηνής. Και αυτό γιατί πολλοί από αυτούς τους trainers συνοδευόντουσαν από animated graphics και μουσική στα πρότυπα των πρώτων demos (καθαρά graphic/music/coding demonstrations χωρίς το illegal κομάτι της πειρατείας). Αυτοί οι crackers και η cracking scene υφίσταται ακόμα και σήμερα και δεν έχουν καθόλου σχέση με τον μάλλον αδόκημο όρο που δόθηκε στους σημερινούς "hackers". Σάμπως και οι σημερινοί "hackers" θεωρούν εσφαλμένα ότι είναι πραγματικοί hackers και ονομάζουν cracker όποιον δεν γουστάρουν. Χάος με τους τίτλους αλλά καμιά ουσία. Και μη μου τους crackers τάραττε γιατί είναι οι πρόγονοι μου!

Τίτλος.

Ξανακοίταξα τον τίτλο αυτού του blog και γέλασα. Έχει μια ιστορία αλλά αν το ερμηνεύσεις στα ελληνικά θα έβγαινε κάτι σε "Καταστροφική αποτυχία". Είναι σαν να λέω, καλως ήρθατε στο blog της καταστροφικής αποτυχίας, σαν να επιδείκνια πόσο μίζερος είμαι. Για αυτό γέλασα. Γιατί θα αναρωτιέστε τι σκατά θέλω να πω με αυτό. Πάλι πεσιμισμός και μιζέρια; Χεχ.. απλώς έτυχε να φανεί έτσι. Ο τίτλος έχει άλλη ιστορία.

Κάποτε ένας φίλος μου μου έδωσε μια κάρτα τηλεόρασης crypto. Δεν βλέπω σχεδόν καθόλου τηλεόραση αλλά σκέφτηκα θα ήταν καλή φάση να γράφω καμιά ταινία από τον υπολογιστή αν ποτέ λείπω, όλα τα χαρδαβελικά (μη γελάτε, είμαι τρελαμμένος με ανεξήγητα) αλλά και ένα projectάκι που σκεφτόμουνα για παλαβό demo με κομμάτια από βίντεο, μπόλικα φίλτρα και ενδιάμεσες σκηνές 3d (Θα μπλέκει παρακμή με demoscene! Π.χ. χιόνια τηλεόρασης=>βγαίνει Xαρδαβέλας=>χιόνια=>demopart του 96=>χιόνια=>Τατιάνα=>χιονάκια=>oldschoolιά με scrollers=>κλπ. Ηλήθια αλλά διασκεδαστική ιδέα, σιγά μην την κάνω ποτέ τώρα που τα παράτησα ;P). Τέσπα, και πήρα αυτήν την κάρτα και πήγα και αγόρασα και μια κεραία και μετά πήρα τα τρία μου.

Τι μήνυμα βγάζανε οι official drivers για WindowsXP από αυθεντικό CD της Crypto, την ώρα και τη στιγμή ακόμα τηλεόραση δεν έχω στο PC;



Εεε,. μας φάνηκε τόσο αστείο αυτό το μήνυμα που το συζητούσαμε για ένα δίμηνο!!! Έγινε catch phrase στην παρέα! Και έτσι αποφάσισα να ονομάσω αντίστοιχα και το blog.

Άκου catastrophic failure ρε μαλάκα! Και με τον χρήστη να κοιτάει με μια απορεία και να αναρωτιέται "Και τώρα τι κάνω; Okkkaaayyy!". Άχαχαχα!!!

Monday, July 24, 2006

Τέλος.

Ίσως είναι η θλιβερή διάθεση που είχα σήμερα. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι τελειώνει μια εποχή και θέλω να αφήσω κάποια πράγματα πίσω. Το έχω ξανακάνει. Γύρισα πίσω σε δύο βδομάδες. Η συνήθεια; 99% των ανθρώπων που δηλώνουν παραίτηση από αυτήν την community ξαναγυρίζουν δρυμήτεροι. Δεν βλέπω να καθαρίζω..

Πολλές αλλαγές. Αύριο ορκίζομαι. Μετά από 8 χρόνια σπουδών. Κούραση..
Σε δύο βδομάδες φεύγω στρατό. Θα με χάσετε από τα blogs. Ταυτόχρονα θα χαθώ και από την σκηνή (μια είναι).

Το τελευταίο μου demάκι(led blur) ίσως να είναι το κύκνειο άσμα πριν τον αποχωρισμό. Είχα να νοιώσω έτσι από το release του "a step beyond" (demάκι σε Amstrad, σταθμός για την πορεία μου στην σκηνή). Τα comments πιο πολλά από ποτέ. Αναγνώριση. Αλλά το θεωρώ και πάλι μέτρια βιαστική δουλειά, ίσως απλά πιο ολοκληρωμένο από τα προηγούμενα μου. Αναρωτιέμαι πόσα και τι είδους comments θα έπερνα αν δεν υπέγραφα σαν Optimus.

Έπαιξα περίεργο ρόλο στην σκηνή. Ταλαντεύομαι μεταξύ μιζέριας, καταπιεσμένης δημιουργικότητας, μέτριων παραγωγών, εμπλοκών στην real life, προσωπικά, trolling, ρουτίνα, απογοήτευση. Με γνωρίζουν πολλοί. Είμαι πιο διάσημος από δεινούς προγραμματιστές που βγάλαν κορυφαία demos. Εγώ είμαι πολλά στάδια πίσω και δεν έχω την ενέργεια πια ούτε με νοιάζει να συναγωνιστώ. Άλλωστε με ξέρουν όλοι. Αλλά όχι επειδή έκανα κάτι σημαντικό. Δεν πειράζει. Ας είναι..

Έχω κουραστεί. Τσαντίζομαι. Επαναλαμβάνομαι. Δεν τραβάει άλλο. Και στο καπάκι σε λένε και troll. Έτσι με μάθανε. Δύσκολο να βγουν από το μυαλό τους οι παλιότερες μου πράξεις. Αλλά δε με νοιάζει. Απλώς μου θυμίζει το παρελθόν. Ένα μεθυσμένο post. The troll is back. Ένα μέτριο demo που βγήκε με μεγάλη κούραση και απογοήτευση επειδή δεν είμαι σε θέση να δουλέψω παραγωγικά για ένα demo πια (Πότε είμουνα;). Και ξανά το trolling! Σίγα. Το Pouet είναι βάλτος. 95% των posts είναι μαλακίες. Αλλά εγώ είμαι ο στόχος. Μερικοί μάλιστα ντρέπονται και κάνουν την παραδοχή ότι 95% των ατόμων εκεί μέσα δεν είναι sceners. Μα έλεος! Ακριβώς το αντίθετο για κάποιον που παρακολουθεί το community και γνωρίζει μερικά παραπάνω άτομα εκτός απ'την ελίτ. Αλλά γιατί μιλάω για το Pouet τώρα;

Και έτσι τσαντίστηκα σήμερα και μέσα στην μιζέρια μου κότσαρα ένα μήνυμα "I quit the scene." και πάλι χωρίς να χώνω (κανείς δεν φταίει σε τίποτα για το πως βλέπω εγώ τη σκηνή) αλλά απλά εκφράζοντας την απογοήτευση μου και αποχαιρετώντας τους. Καταλαβαίνω βέβαια ότι η σκηνή στη φύση της είναι arrogant, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της demoscene με τους 1337 koderz που μαλώνουν συνέχεια. Και καταλαβαίνω ότι έτσι πρέπει να την εκλάβω και όχι και πολύ στα σοβαρά όπως παλιότερα. Λειτουργώ εντάξυ γενικώς σε αυτό το σχήμα. Ίσως τα είχαμε συζητήσει από παλιά. Απλώς βρήκα ένα post που με έθιγε σαν αφορμή για να δηλώσω πως αυτό ήταν και (ελπίζω) να το κάνω. Έτσι κι αλλιώς, είναι και μια περίοδος γενικότερων αλλαγών (ορκωμοσία, στρατός), που θα παγώσει τη δημιουργικότητα μου και έτσι θα με αναγκάσει να ξεχάσω για αρκετό καιρό τη σκηνή. Εκτός αν μες στο στρατόπεδο κολλήσω σε καμιά οθόνη και δοκιμάσω να ξαναεπισκεφτώ το Pouet για να δω τι έχανα τόσο καιρό..

Ίσως χωρούσε και η δήλωση. Για να δέσει..

Saturday, July 22, 2006

Random rants

So long it was. Time to write something..

Several good things happened in my life those two months of absence and I also have several thoughts in my mind to share. Random rants with not much connection to each other.

Each time I walk alone in the city, another interesting idea pops up in my mind. Another matter to talk about. Another subject for a new blog entry. I am preety enthousiastic about it at the time of inspiration, but later when I return back home at my PC I become unmotivated or occupied by another intriguing idea to start writting about the original subject. Only 15% of my recent thoughts for a new blog article have been released. From them, 80% were written without being totally motivated to do so at that time being. Instead that, I was entirely forcing myself to do so. Only a very small percentage of my thoughts were written while I was having the mood. And this one not at it's full extend.

It's ironic enough to have something in my mind one night, deciding to write about it the next day but later being occupied by some other thoughts that I also want to write about. Maybe I could just stick in the first subject and give some priority but the problem is that my mood changes a lot and it's hard to push yourself to write on an inspiring idea while having lost the original inspiration.

So, this post will be a mess of random rants having to do with my news and some fragments of my thoughts that I was deciding to write about each night but abandoned the idea at the very end. Well, even the previous paragraphs are parts of these thoughts :)

For example, one of my thoughts was one of my worries too (as always), whether I should push myself towards being creative or just let it flow. Hey, but we have talked about that one before! Anyways, maybe I'll find the answer alone. Hopefully, after a new release of a long work in the creative community I am engaged into, it feels like I am moving through a new era where I reflect on my past work and even learning from the mistakes I did during the last production. What interests me more in that aspect after so many years in the demoscene, is not much the technical part of it (I am already experienced in that) but mostly two other factors. One is the artistic and the other has to do with project planning.

As a coder in the scene, my work was always an ugly uninspired showcase of my programming experience in graphic algorithms, but recently I started to notice how well chosen colours and good design makes a demo more appealing to me, regardless if there is not much sophisticated code for my taste. In my latest demo, Led Blur, I wrote some functions for making it easier for me to design some color palletes for the effects and more appealing shadings for the 3d objects. I tried to apply some thought on how colors should match instead of ignoring this aspect. Still, it's far from perfect, I understand some mistakes I did, and maybe I should try to observe more carefully the design elements in the most popular demos or even take some ideas from art and fashion in the real world too. That's the aesthetical part that is interesting to me. Maybe because I haven't tried to concentrate on it in the past and I really want to see how can I progress in this aspect. Still, Led Blur is my most satisfying work ever and it even got the 1st place in the top of the month on a well known site of the community. I can be quite happy with that :)

I've just returned from a netcafe to continue this post at home. I don't seem to have much mood or feel connected with what I wrote in the previous lines, how ironic. Well, in the road my mood changed or I made some thoughts about another precious matter. For another blog post..

..so, to go on with this lame post (I already lost it and it's 4 o'clock after midnight. How did the time passed? LOL!) the other aspect is project planning. Maybe how to ensure that I am productive in a short time, how to not miss deadlines, without also making a hurried release. What happens with my motivation and the big question remains whether I should push myself to be creative rather than work on it only when I have any slight burst of motivation. Well, the lame thing is that I want to oppress me finish two demos till the end of July but this will never happen. Afteralls I have just recently finished Led Blur and what happens usually after a long awaited release of my works is that I take some rest. Why wouldn't I like to take a breath for some time before I start something new? Lol, maybe because, the first demo is for a competition which I want to support and the second is requested and I promised to do something. I doubt if I can now so I won't care :P

The way things came, I will exclude some of my thoughts I wanted to write about and just finish with some other important news in my life. Maybe it's not a good idea to mix some of the more important posts. I just don't get it or don't like what I write but let's say that it's mostly a report after two months of silence..

And to finish in a hurry and get to the point, I'll (re)mention the three good things that happened inside two months of absence and then go to sleep.

The first one is the release of Led Blur demo and the nice feeling of recognition I gathered. I have already talked about that one because it just came in my train of thoughts first.

The second one is about real life. After eight years of studying (lameness :), I finally (almost) got my diploma. This tuesday actually, I'll take an oath and receive my diploma. Actually, the good news were a surprise. Because of the student protests, I didn't even knew whether there will be any exams. The mathematics department organized exams in the middle of July and I suddenly had to stop my activities and start reading. It was unexpected! Yet, not only I passed my last two remaining lessons but I even wrote preety good at both lessons (something rare for me, who is crying for reaching the base). I don't know why this happened, it wasn't that I studied more than the previous exams. Maybe the easy subjects in one lesson, maybe luck or good concentration (It took 8 years to understand that I shall be calm on the exams and have a strategy on which subjects to write first and how to prepare. Yep, university teaches you how to pass exams :P). Anyways, now maybe even my parents can be happy :/

The third one is about my inner self. It's the most important of all. And personal. Just right after the post about depression (ironically), I accidentally made a very important discovery for me, about me. It came out after reading a comment in another random blog which made me check wikipedia about a couple of two words. And that out of curiosity, without connecting them with my case yet. Read the next paragraph for it..

Several times in the past, there was a moment where I thought I made an important discovery about myself, that I answered to the question why am I acting like this and why am I feeling that my life sucks. Each time (usually at night) I was extatic about my analysis, till the enthousiasm faded away in the morning. I was never really sure about what is happening with myself. New theories, more doubt. I am a person who can't persuade myself to believe in anything, I use to analyze too much, being too strict on the validity of my observations. This way I would never easilly attribute a mental disorder on myself without being extremely sure about it. This is just to clear up that what follows now is not my imagination or a lust for selfpitiness and attention. I am more sure than ever. I wouldn't ever post such a personal thing here if I wasn't confident about it's validity. In fact, I was shocked when I identified what I read with the suffering that I kept secret since my childhood. To discover that this thing was actually a disorder. How come didn't I seeked help?

The two magic words are Obsessive-Compulsive and the specific case that is identical to my problem is called Pure Obsessional OCD. I really want to stop writting anything more about it right now and come back later with my next blog post dedicated to it. Though, if anyone decides to write something about this matter in a comment, I'll gladly answer if necessary.

And now I'll just say goodnight instead of writting more stuff about it and then erasing as I did three times now. That's how much I want to talk about it! I really have to finish my damn next post soon because I don't let myself to write more about it now. The current post is messed up with other news and random thoughts of mine (stupid post). This precious matter should have it's own dedicated blog post.

And yet, there are more irrelevant thoughts I didn't messed with this post. Blah blah..

Tuesday, July 11, 2006

Gamepark32



Το περασμένο καλοκαίρι δανείστικα μια φορητή κονσόλα για developing. Το Gamepark32. Δεν θα το έχετε ίσως ακούσει. Είναι Κορεάτικη και πολύ πιο ισχυρή από το Gameboy Advance αλλά ίσως και το καινούριο DS. Αν εξαιρέσουμε ότι δεν έχει τα τσιπάκια γραφικών των άλλων δυο με τα special κόλπα για 2d και 3d. Αλλά με τέτοια ισχύ (ARM 100Mhz και overclocked μέχρι 166, 8MB ram, 320*240*16bpp, SMC Card έως και 128MB) και λίγο καλό προγραμματισμό πολλά είναι εφικτά.

Το αγάπησα όμως επειδή ήταν αρκετά ανοιχτό για τους προγραμματιστές. Η λογική της Gamepark ήταν "Δώσε developer tools, documentation, USB cable, υποστήριξη, κλπ. στους χρήστες και ας τους ελεύθερα να πέσουν με τα μούτρα στο homebrew developing ώστε να αποκτήσει κοινό το μηχάνημα και να διαφημιστεί". Λογική αντιδιαμετρικά αντίθετη από αυτή της Nintendo. Homebrew όρος, εννοεί του σπιτιού, χομπίστικη δουλειά από καμένα geeks χωρίς υλικό αντίκρισμα, γκαραζιά! (σκέφτομαι την κορίλλα του πρώτου apple εδώ πέρα). Και η λεγόμενη homebrew scene έβγαλε freeware παιχνίδια και εφαρμογές, ports από emulators και παιχνίδια του PC. Ειδικά το τελευταίο είναι πολύ εντυπωσιακό για την κονσόλα. Ποιός θα το περίμενε ότι σε ένα φορητό handheld που μοιάζει με το Gameboy Advance θα μπορούσες να τρέξεις Doom, Quake, ScummVM ή τα παλιά παιχνίδια ή demos από CPC, C64, Spectrum, AtariST, NES, gameboy, Mega Drive, Master System, MAME? Στην οθόνη του φορητού! Αυτά έδειχνα σε φίλους μου και ψηνόντουσαν να αγοράσουν και αυτοί ένα..

Και όμως αυτό το μηχάνημα δεν πέτυχε. Ενώ δημιούργησε μια πολύ καλή homebrew community, να το marketing, να οι λάθος κινήσεις της εταιρίας, να το ότι μάλλον δεν υπήρχαν καλοί εμπορικοί τίτλοι για το μηχάνημα (Εγώ δεν ενδιαφέρθηκα να αγοράσω ποτέ κανένα γιατί είχα τα homebrew τζαμπέ! Λες για αυτό;) είχε ως αποτέλεσμα το μηχάνημα να μην κυριαρχήσει. Πάντως η εταιρία καλά κρατεί και έχει σχεδόν ένα εξάμηνο που κυκλοφόρησε τον ακόλουθο του μηχανήματος, το GP2X. Το μηχάνημα είναι πολύ πιο ισχυρό, είναι βασισμένο στο Linux και την SDL, επιτέλους παίζει και σωστά DivX (και το παλιό έπαιζε αλλά με βουντού (όχι την κάρτα :)), γρήγορο MAME επιτέλους, αργούς αλλά υποσχόμενους PC, Amiga και PSX emulators, επίσης έχουν εξαφανιστεί πολλά από τα εκνευριστικά για τους developers λάθη του παλιού hardware αλλά προστέθηκαν καινούρια και ανάγκη για πολλαπλά firmware updates. Το δανείστικα και αυτό και είναι πραγματικά απίστευτο! (ακόμα και μαζί με τα σπαστικά λάθη και ατέλιες στην σχεδίαση που προσωπικά δεν μου άρεσαν) Δύο παράλληλους επεξαργαστές ARM στα 200Mhz ο καθένας, 64MB Ram, παίρνει SD Cards (η δικιά μου είναι 512MB αλλά μπορεί να πάρει μέχρι και 4GB!), έχει κάποια hardware acceleration functions για 2d graphics αυτήν τη φορά, και είναι εντελώς Linuxάδικο και πιο ανοικτό. Ένας φίλος μου πορώθηκε στην καφετέρια με αυτό και κούραζε το sterm (port του xterm σε SDL) με τον σπαστικό χειρισμό με το pad και τα buttons. Εεε, πορώθηκε και παρήγγειλε ένα για αυτόν και για το φίλο του! Επίσης δεν σας είπα στην ιστορία ότι το GP2X στην ουσία είναι της εταιρίας Gamepark Holdings η οποία διασπάστηκε από την Gamepark επειδή ορισμένοι δεν τα βρήκαν. Ουσιαστικά η Gamepark έβγαλε το XGP με 3d acceleration και κλειστή αρχιτεκτονική το οποίο μάλλον προορίζεται να είναι ανταγωνιστής του PSP, ενώ οι προγραμματιστές που έφυγαν ήθελαν να συνεχίσουν την ανοιχτή αρχιτεκτονική και στο καινούριο handheld. Σε αυτό πέρασα και εγώ, όπου πάει η χομπίστικη homebrew scene! Ουσιαστικά για το XGP δεν ξέρω τι παίζει, αν υπάρχει σκηνή εκεί, δεν είδα κανα νέο. Όλα τα καλά βγαίνουν για το GP2X πια. Και φυσικά το GP32 πέθανε!


Έτσι και εγώ, επειδή πήρα το καινούριο στα χέρια μου αποφάσισα να τελειώνω με το demo που είχα ξεκινήσει να γράφω στο παλιό από το προηγούμενο καλοκαίρι και τόσο λαχταρούσα να κάνω release. Έχει 3-4 μέρες που βγήκε σε sites της demoscene (www.pouet.net) ή της Gamepark community (www.gp32x.com) και είμαι πολύ ευχαριστημένος με τα σχόλια. Αν και υστερεί σε πολλά σημεία, ίσως είναι μια από τις λίγες φορές που ξαναζώ αυτό το συναίσθημα του να κάνω release μια μεγάλη μου δουλειά και να χαλαρώνω μετά από μέρες coding διαβάζοντας τα comments στα ενλόγω sites. Πρώτη φορά λαμβάνω τόσα θετικά σχόλια στο Pouet και ειδικά να φτάσει ένα demo μου δεύτερο στα top του μήνα! Μπορώ να είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για αυτό :)

Το demo γράφτηκε σε C και χρησιμοποιεί το official SDK της Gamepark. Για να μην κουράζομαι με τη διαδικασία compile->σύρε καλώδιο USB->transfer->boot GP32->τρέξε στο menu->ααα δεν δουλεύει, πάμε πάλι πίσω στον PC να δούμε τις φταίει,.. έφτιαξα και ένα SDL port στις αρχές του developing, κάτι σαν wrapper των functions του Gamepark SDK, ώστε να γράφω κώδικα και να τον τρέχω στον PC σε κάτι σαν simulation του πως θα φαίνεται αντίστοιχα στο GP32. Και αφού δουλεύουν όλα, αντιγράφω τον κώδικα στο Gamepark (με ορισμένες αλλαγές που έκανα με το χέρι όμως, μια και δεν είχα αντιγράψει τέλεια την λογική όλων των functions και για άλλους λόγους. Not fully cross compilation δηλ.) και μάλλον θα δουλεύει και εκεί (είχε και να μην δουλεύει ;P). Το καλό της υπόθεσης έτσι όμως, είναι ότι είχα και PC port για ταυτόχρονο release (πολλοί λίγοι sceners έχουν GP32, οπότε οι περισσότεροι θα ήθελαν να το δουν στον PC, άσε που δεν υπάρχει και σωστός emulator). Και μια και είχα το PC port έτοιμο, έβγαλα βασισμένος σε αυτό και ένα βιαστικό port για το καινούριο GP2X ενώ ο φίλος μου έσυρε Linux32/64bit, FreeBSD και SGI Iris ports παρακαλώ! (Τα καλά του opensource θα πει ;). Ο κώδικας είναι opensource (πολιτική του demogroup Mindlapse (mindlapse.demoscene.gr) under which έγινε release το demo) οπότε όποιος γουστάρει να το κάνει port για οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα, ελεύθερα! (Απλώς στείλτε μου ένα μήνυμα να ξέρω)

Με το Gamepark32 είχα την καλύτερες μου στιγμές όσον αφορά το satisfaction του προγραμματιστή και της εμπειρίας που απέκτισα. Έφτιαξα επιτέλους την πρώτη μου software 3d engine (πρωτύτερα κούραζα κυρίως 2d graphics), δούλεψα σε ένα limited περιβάλλον που θυμίζει 486/Pentium δίχως FPU, δοκίμασα διάφορα optimizations και είδα πόσο τον πίνεις με τόσο μικρή cache, ακόμα και με τα makefiles και τα toolchains του gcc κουράστικα και εξεικιώθηκα (Με το GP2X προβλέπεται να βάλω και Linux ;))). Τρομερή εμπειρία με θετικό αποτέλεσμα. Η χαρά του achievement και ο κόσμος που πέρασε καλά για 5 λεπτά βλέποντας το demo σου που το έφτιαχνες για ένα χρόνο :) Άντε και εις ανώτερα με το GP2X. Προς το παρόν θέλω να ξεκουραστώ. Θα ρίξω μια ματιά στα σχόλια, θα προσπαθήσω να απαντήσω στα numerous emails που πήρα με τα συγχαρητήρια και requests για συνεργασία/ερωτήσεις. Θα αγναντέψω στο παρελθόν, να αφουγκραστώ την εξέλιξη μου. Ή απλά θα πάω να κοιμηθώ και θα σας αφήσω στην ησυχία..

(Στην τελευταία φωτογραφία το τελευταίο part του demo μου με την Jennifer Love Hewitt, τρελό inspiration για τους καμμένους coder σαν κι εμένα, συν ένα όμορφο 3d flower να κάνει κυματάκια στο νερό ^_^)

Link για το demo (κατεβάστε την PC version αν δεν έχετε Gamepark console (χάνετε!))

Thursday, May 25, 2006

What is depression really?

This is a reply to the comments on my previous post, one that got way too big and still too messy near the end, so I decided to post it as a separate article :P

I have been thinking the posibility of being depressive several times in the past. Though, there was never a strong case inside me, one that would scream to me: "Hey, there is probably something wrong with you Michael!". So, I am preety much sure I don't suffer from the very special case called medical depression.

I had visited a psychologist for a short period few years ago. I decided to go when a friend prompted me to do so, though I've chosen a cheap public one cause I had to pay on my own (For special reasons, I wanted to try this out without my parents knowing). I am not sure if the shrink really helped me, maybe I'll have to try visiting a better one in the future. Anyways,. I think I've talked to her about depression and after she asked me some questions, she told me that I most probably don't have that. Though, you never know, so I am still having in mind to discuss the matter again when I find the chance..

Now, the problem that Thom mentions is important imho and especially interesting to me. Depression is one of those terms/conditions bearing a lot of confusion and myths around itself. I still can't get a proper answer to what really is depression, to which depression people refer and which is the truth behind the fact that depression is a plague in modern societies. I'll get to my point soon..

There are people who really suffer from the very severe kind of depression and some of them blame those who misuse the word "depression" so easilly in every day life. And then there are friends of mine who told me that they were once depressive in their lives, though I can't really sort out which of them are the "real" depressive. It's interesting to say that several of them had a similar family past as me (Parents who made your life too miserable), a sad childhood, weird personalities in general (Who "think too much",. well yes it's a state of mind for me that I (un)fortunatelly can't or don't want to escape from ;P) and most of them also like to listen to really depressive music or express themselves through art, poetry or writting texts even more darker than mine :P

A blend of our miserable past with our personalities, a sorrow expressed through art. A state of mind perhaps? So, if you(Thom) or the medical depressives say that this is not depression, I maybe have to agree in that. Still, the term "depression" got really much into our lives, we use it the way me, Eugenia or my friends use it, to mean maybe a condition of sadness in our lifes. But because of our psychological problems, maybe our struggle inside modern societies and so on. Our "depression" is a state of mind, not the physical condition you(Thom) very well try to differentiate.

As you may not know, I am usually bothered with those myths and misuses behind certain words. What do you have to say about manic depression for example? Nobody has given me an appropriate answer to that. For some, it's the very severe depression (And maybe with this term they diferrentiate the real one from the depression of every day life ;P), for others it's the extreme mood swings (One day preety sad, the other day extremelly happy). What do you know about it?

A long time ago, I tried to learn more about the whole matter by searching on the net (from wikipedia to medical websites), though I am not really sure I got a clue about what really is depression and what people claim as that. The medical site for example tried to diferrentiate a bit the severe depression case from the fake "Oh, my girlfriend dumped me, I am really sad now!" case. Though, if I recall well, it talked about depression being the curse of western world and mentioned that in Germany for example a big part of the population (10 percent? I can't remember. Even 1 would be too much though!) suffers from it. Which one then? Are all of those people clinical depressive?

Do we talk about the special case or the myth of modern societies? Do we talk about that state of mind of being dark and expressing through art? Who is really depressive at the end? Does the term really matter when even the so called "fake" depressive people had a terrible past/childhood and have developed a pesimistic/dark/worried personality ?

At least I can point out few facts:

There is an obvious medical case of depression. People of this kind are pissed off of the misuse of the term "depression" from most of us. I can understand and respect them!

There is also a "depressive" state of mind in our modern societies overall. In people, in art, even in lifestyle. It's inside our minds! Not that it is a pure illusion or our way to get attention, though I think it's mostly a blend of our sad past, struggle in life and personality. Perhaps someone would call it psychological problems and not depression. I really can't make out a sattisfying answer and still I am not sure if I am right in what I am writting here..

This is the diferentiation I could at least make. What do you think about the misuse? And also, do you believe that the "depressive" state of mind is just an idea in our minds (and also a lifestyle, art, way of thinking) or does it really mirror the sadness of life in our modern societies?

And because it's too late and I don't seem to have a good inspiration for that, nor do I like my messed up writting at the end, I prefer to stop here and let us discuss this..

Tuesday, May 23, 2006

Comments are open.

I just wanted to inform you that comments are open to non registered users in both blogs of mine. Several people that know me but are not willing to register begged me about this, but I was either too afraid of spam or simply lazy to make that change. But now, whatta heck, here you have it! ;)

I am still browsing the net while I have two and a half days to prepare for a presentation of a work (Ergasia (and not diplomatikh), which is the right term in english anyways?) in the university. And I am still here. Writting an article with thoughts in my other blog, probably my best in greek language, read it below. I am so happy to have finished this long text but now I have to get back home and start working nonstop till Friday ;P

Η χαμένη πόρωση

Just so you know.

Η χαμένη πόρωση.

Θυμάμαι εκείνες τις παλιές εποχές που ανακάλυπτα για πρώτη φορά αυτά για τα οποία έχω χάσει πια το κίνητρο. Αλλιώς είναι όταν ασχολείσαι με ένα καινούριο, μοναδικό και πρωτόγνωρο για σένα hobby για πρώτη φορά, όταν γνωρίζεις καινούρια άτομα στην κοινότητα που έχει μόλις ανασυγκροτηθεί γύρω από αυτό, όταν συναντιέστε και συζητάτε για πρώτη φορά σχετικά με όλα αυτά και κάνετε σχέδια από κοινού για την επόμενη δημιουργία σας. Αλλιώς είναι ο ενθουσιασμός του πρωτάρη και διαφορετικά νοιώθει αυτός που τα 'χει φάει τα ψωμιά του.

Όπως ίσως γνωρίζετε, στην προσωπική μου περίπτωση, η μισή μου ζωή αιωρείται γύρω από αυτό για το οποίο αναφέρομαι συνέχεια σε κάθε ευκαιρία που βρίσκω. Την demoscene.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μια πολύ καλή συνέντευξη του mot από τον amigo (και οι δύο καλοί μου φίλοι που γνωρίζω από την ελληνική ντεμοσκηνή), την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Πραγματικά με γύρισε πίσω και προσπάθησε ταυτόχρονα να μου περάσει τη άγνωστη ατμόσφαιρα από την πρώτη ελληνική σκηνή που εγώ δεν έζησα ποτέ (93-97). Έπειτα μου θύμισε το δικό μου παρελθόν, την εποχή (98) που ανακάλυψα από το τίποτε αυτήν την σχετικά άγνωστη κοινότητα και αναρωτιόμουν αν υπήρχε κόσμος στην Ελλάδα που ασχολείται με κάτι αντίστοιχο (γιατί τα demos που κατέβαζα ερχόντουσαν κυρίως από την βορειοδυτική ή κεντρική Ευρώπη). Και θυμήθηκα τις εποχές που άνοιγα τόσες σελίδες για την demoscene προσπαθώντας να την κάνω πιο γνωστή στο ελληνικό κοινό που ασχολούταν με υπολογιστές..

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις μέρες που ξημεροβράδιαζα για να τελειώσω μια τεράστια σελίδα με υπερβολικά μεγάλο κείμενο και λίστες, εκατοντάδες screenshots από demos και links, και τα ετοίμαζα όλα αυτά σε 2 μέρες nonstop με σκοπό να επικοινωνήσω με τη στήλη του Νίκου Δήμου στο RAM για ενημέρωση περί demoscene με ένα καλογραμμένο email (παραδόξως) που έγραψα και έστειλα σε κατάσταση λιοσήματος πριν πέσω ξερός για ύπνο στις 5 το πρωί. Ήθελα τότε βλέπετε να σπάσω το ρεκόρ των 32 ωρών συνεχόμενα για να κερδίσω έναν ακόμα πόντο σε ένα συμπαθητικό hacker test με 500 ερωτήσεις που είχα ανακαλύψει εκείνη την περίοδο. Το έκανα τότε για το γαμώτο του geek, ή του freak θα έλεγεα, χρησιμοποιούσα αυτό για μένα τότε και την έβρισκα με αυτό παραδόξως. Ήταν ή προσωπικότητα μου, το να ακολουθώ αυτό με το οποία λαχταρούσα να ασχοληθώ και να αντιδρώ σε όσους αναφωνούσαν "Get a life!". Τέτοιο λιώσιμο (Να βλέπεις πραγματικά να ξημερώνει και έτσι, άλλος ένας πόντος για το hacker test ;) ξαναέκανα μόνο την περίοδο που ανυπομονούσα να τελιώσω τον κώδικα του παρθενικού μου demo. The Poor freak. Ένα demo που πραγματικά διακατέχεται από το state of mind που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή μέσα μου.

Ποτέ πια δεν βρήκα το κουράγιο να ξημεροβραδιάσω για να τελιώσω ένα demo. Όχι ότι ήταν και απαραίτητα αναγκαίο (Σπάνιες φορές το παράκανα άλλωστε) απλώς αυτή η διαφορά είναι ενδεικτική της χαμένης μου πόρωσης. Τώρα πια ξενυχτώ μερικές φορές στον υπολογιστή μέχρι τις τέσσερις και μετά κοιμάμαι. Και ακόμα, αυτό δεν γίνεται πια γιατί αγωνιώ να τελιώσω ένα demo ή να κάνω upload τις σελίδες μου, αλλά απλώς χαραμίζομαι παίζωντας παιχνίδια, ακούγοντας μουσική, σερφάρωντας στο internet ή γράφοντας τις σκέψεις μου σε blogs.

Διαβάζω στο interview τα σχόλεια του mot για τον Optimus.

Πώρωση. Στον Optimus θα πρέπει όλοι να βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας που ενδεχομένως έχουμε αφήσει πίσω πριν από πολύ καιρό αλλά το ζήσαμε.

Και αναρωτιέμαι που χάθηκε αυτή η πόρωση..

Το απόγευμα, μπυρίτσες με φίλους εορταζόμενους και εγώ υπό την επήρεια του αλκοόλ να σκέφτομαι. Μήπως μπορώ να επανακτήσω αυτήν την χαμένη πόρωση; Μήπως μπορώ να επαναπροσδιορίσω το χόμπυ μου, να ξαναφουγκραστώ τα κίνητρα τα οποία με οδηγούσαν κάποτε, να ξανασκεφτώ τις αιτίες που με κάναν να απογοητευτώ και να κουραστώ, να ακολουθήσω έναν καινούριο δρόμο ο οποίος περνάει και απο αυτά που αγάπησα, χωρίς να χρειαστεί να αφήσω πίσω τα καλά πράγματα ή να τα ξεχάσω όλα εντελώς.

Μπορώ να συνεχίσω την ενασχόληση μου στην demoscene με το δικό μου τρόπο; Γιατί εντάξει, κάποιοι θα πουν ότι αυτή η μιζέρια δείχνει πως κάποτε θα πρέπει να κάνω ένα βήμα μπροστά, να ξεχάσω αυτό το χόμπυ που με "σκοτώνει" και να μεγαλώσω (πτυχίο, δουλεία, γυναίκες, παιδιά, γατιά, σκυλία και τοιαύτα ;P). Άλλωστε μετά από χρόνια το βαριέσαι και χάνεις το κέφι, θυμίσου και αυτό που έλεγες στην αρχή για τον ενθουσιώδη νέο και τον παλιό που έχει φάει τα ψωμία του. (Τι έχετε να πείτε όμως για ορισμένους βετεράνους sceners που συνεχίζουν να ασχολούνται γερά ύστερα από 10-20 χρόνια;)

Και σκέφτομαι το πολύ καλό post του Αντώνη περί απραξίας και δημιουργικότητας. Μήπως αυτή η περίοδος, κατά την οποία είχα τη χειρότερη απογοήτευση σχετικά με την ενασχόληση μου, είναι πρόφαση για μια καινούρια αρχή σε όχι πολύ μακρινό διάστημα από τώρα. Μερικοί με συμβουλεύουν να ξεχάσω την σκηνή για 2-3 βδομάδες και θα δω ότι θα ξαναγυρίσω πίσω με μπόλικο ενθουσιασμό και (ελπίζω) υγιή παραγωγικότητα. Έχω πάνω από ένα μήνα να αγγίξω κώδικα (Παρόλο που βλέπω το υλικό που έχω μαζέψει για το GP32 demo μου και λέω στον εαυτό μου ότι θα είναι μαλάκας αν δεν το ολοκληρώσει). Δεν είναι μόνο η έλλειψη ισχυρού κινήτρου αλλά και τα αντικίνητρα όσο και ο σκεπτικισμός μου σχετικά με το αν θα αξίζει. Μακάρι να χαιρόμουνα εκατό τις εκατό τη δημιουργία χωρίς να νοιάζομαι αν θα λάβω κάτι προς όφελος μου ή αν θα στραβώσει κάτι στη ζωή μου εξαιτίας της υπερβολικής μου μανίας με το χόμπυ.

Κάτι άλλο που με ξαναέβαλε σε σκέψεις ήτανε η εξής απάντηση στην ερώτηση:

- Στην αναδρομή που κάναμε μαζί σήμερα, υπάρχει κάτι που σου ήρθε στο μυαλό από τα 10 τελευταία χρόνια που ασχολείσαι με την demoscene, κάποια ευχάριστη, κάποια δυσάρεστη ανάμνηση;
- Αυτό είναι το καλό με την demoscene, ότι δεν θυμάμαι να είχα ποτέ κάποια δυσάρεστη στιγμή, είναι κάτι που ήταν πάντα ευχάριστο, πάντα κάτι με το οποίο περνούσα καλά, με το οποίο περνούσαμε όλοι καλά.

Και θυμάμαι τον φίλο μου τον Antitec να με ρωτάει: "Μπορείς να φανταστείς κάποια στιγμή στη ζωή σου που να έζησες πραγματικά καλά; Τόσο καλά που να ήθελες να ήσουνα αυτή τη στιγμή εκεί..". Ο Πέτρος ώρες ώρες με προτρέπει να διακόψω την επαφή μου εντελώς από την demoscene, 'η οποία όλο και περισσότερο κακό μου κάνει' όπως αναφέρει συχνά ο ίδιος. Βέβαια, ένα κοινό που πιστεύω ότι έχουμε εγώ και ο Πέτρος είναι ο πεσιμισμός και η μιζέρια μας. Plus μπόλικο αυτοσαρκασμό.

Στα comments του post του Αντώνη, αναφέρεται και η περίπτωση να έχεις χάσει την όρεξη για κάτι λόγω κάποιου συμβάντος που προηγήθηκε της απραξίας. Τα comments αυτά βέβαια το συνδέουν κυρίως με την κατάθλιψη, κάτι το οποίο δεν έχω εντοπίσει στον εαυτό μου, παρά μόνο πολλές στενοχώριες σχετικά με τη ζωή μου και τον ρόλο που έπαιξα στη demoscene. Στην αρχή (και το πιο σημαντικό εμπόδιο) ήταν η διαμάχη που είχα με τους γονείς μου για τη χρήση του υπολογιστή και το καινούριο μου χόμπυ, το οποίο παράλληλα είχα πάρει πολύ στα σοβαρά (Μοιραία κίνηση για μια τόσο τρελή community ;) και επίσης απαιτούσε τρομερή αφοσίωση. Έπειτα ακολουθήσαν και άλλα, η απογοήτευση μου που δεν μπορώ να κάνω ένα demo της προκοπής (Ήθελε εκτός από δουλειά και καλή ψυχολογία, κάτι που δεν διέθετα όταν οι περιστάσεις με πιέζαν εκτός του σκοπού μου), η γελιοποίηση μου από τους απανταχού sceners (τα 'θελα και τα παθα) και στο τέλος κατέληξα αρκετά πικραμένος ενώ τελευταία νοιώθω πως έχω αραιή και αρκετά επιφυλακτική επαφή με την community.

Άρα πέρα από το ξενέρωμα του παλιού, κύριο ρόλο στην απογοήτευση μου έπαιξε όλη η στεναχώρια και τα εμπόδια που συνάντησα (και ακόμα συναντώ σε διαφορετικό βαθμό από το παρελθόν). Και μια ψυχολογία που μου λέει πως τα έχω φάει τα ψωμία μου, περισσότερη θλίψη θα λάβω παρά χαρά, και πως έχω και μια πραγματική ζωή, πτυχίο, στρατό και μετά βλέπουμε. Δεν μου πάει πια να αγωνιστώ με ματαιοδοξία για να τελειώσω ένα ακόμη μέτριο demo κατά τον ίδιο χρόνο που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να περάσω τα δύο μαθήματα που μου απομένουν (Αν και ξέρετε ίσως πόσο μισώ τις σπουδές και κάθε είδους αγγαρία που έχω φορτωθεί και δε μ'ευχαριστεί). Αυτό ακριβώς νοιώθει και ο Πέτρος/Antitec που κάνοντας κάποιες μικροδουλίτσες από εδώ και από εκεί με τσιπάκια, βγάζει με το ζόρι τα απαραίτητα και δεν του πάει να λιώνει στην assembly του CPC για ώρες, τη στιγμή που θα μπορούσε να ψάχνει για καμιά άλλη δουλίτσα ή να κάνει οτιδήποτε άλλο. Το καταλαβαίνω, παρόλο που ο Πέτρος τη στιγμή που δεν ψάχνει για δουλειά, παίζει Carmageddon, Diablo, Unreal Tournament ή μιλάει στο Skype με ξένες, και αυτό με παραξενεύει (Αφού χάνεις το χρόνο σου έτσι κι αλλιώς, γιατί όχι demo;). Είναι αυτή η ψυχολογία, το παιχνίδι το κάνεις για να χαλαρώσεις και δεν σε νοιάζει έτσι κι αλλιώς, το demomaking κάποτε ήταν η μισή μας ζωή και αφωσίοση. Way of life!

Πιστεύω πως έχω προδώσει τον εαυτό μου.

Πίστεψα έμμεσα σε αυτό που κάποτε πολεμούσα. Ενώ ξέρω ότι το λέει η καρδιά μου να ασχολούμαι με demos, και ας μου τρώει τη ζωή και ας με κάνει να χάνω το focus κυριολεκτικά από τα καθημερινά μου ζητήματα, κάποτε (Ίσως και χρόνια πριν την τωρινή μου απογοήτευση) άρχισα να αφουγκράζομαι τους μύθους περί "real life", ότι το χόμπυ μου με απορροφά και αφήνω τα πιο "σημαντικά" πίσω, κλπ. Ίσως και να είναι έτσι! Τι κέρδισα όμως όταν κατά τη διάρκεια της ενασχόλησης μου παρέμενα σκεπτικιστής σχετικά με το αν ξεχνάω την άλλη μου ζωή ή όχι; Όταν άφησα αυτούς του "get a life" σπόρους αμφιβολίας να με βασανίζουν..

Ξέρω πως είμαι πεσιμιστής και ταυτόχρονα αμφιβάλω συχνά για τα πάντα. Δύσκολο μείγμα! Γιατί μόνο να σκέφτομαι αρνητικά και σκεπτικιστικά για ότι αφορά εμένα και να μην πιστέψω σε κάτι; Γιατί στο κάτω κάτω να πάρω τα πράγματα στα σοβαρά; Ακόμα και όσοι επιμένανε να μου λένε "get a life" και προσπαθούσαν να με κάνουν να στεναχωρηθώ για τη ζωή μου, διαπιστώνω σήμερα ότι δεν βλέπανε πολλά πράγματα στη ζωή τους σοβαρά. Έτσι μοιάζει ο περισσότερος κόσμος (μπορεί και να γελιέμαι). Γιατί να την παρώ εγώ στα σοβαρά;

Αντιθέτως, θα μπορούσα να ανακτήσω αυτή την πόρωση όταν τα ξαναβρώ με τον εαυτό μου. Και να μην αποκυρήξω τον κόσμο μου για ηλήθιους λόγους. Λίγο χρόνο θέλω. Demoscene might pwn me again!

Για αυτό λοιπόν ξανάρχισα να ονειροπολώ και γνώρισα την πραγματική αξία της ονειροπόλησης. Όταν δεν έχεις κέφι για δημιουργία τουλάχιστον μπορείς να την φαντάζεσαι. Απραξία, η σκέψη πρόγονος της δημιουργίας. Καλά τα λέει ο Αντώνης..

Ας γίνω και λίγο optim(us)istic. I will be back! Η πόρωση δεν πεθαίνει ποτέ!!!
Locations of visitors to this page